Kin dolu sevgilerin arasında
Akan suyun içinde ki kum taneleriyle
Kederin suskunluğum ile buluştuğu bu şehrin,
Kamil olduğunu zanneden kulu!

Asrın saadeti ile dolu aşk !ve çırpılmış yumurtalarla,
Yakacak çıranın içinde odun kömürü,
Eski bir gazete kağıdıyla,içinde çanak,çömlek kasesi…

Tunc ile bakırın karıştığı meşrebi önemsiz mukavva kapıda!
Gelemeyeceğini mi sandın(?)yankında!
Meleklerin ,şeytan kılığında bir ıslıklar doluştuğu cadı kazanıyla
Kefalet dolu dikenli tüylerimle,dökülse de saçlarım,
Parangalarla kaplı ,böynü bükük yaşlılığımda
Terk edilmişligimde…

Husumetleriyle dolaşırım bu garib şehirde
Bir yabancı gibi,içten içe yanarım bir şekilde!
İçimde ki makina çalıssada un kazanında
Kimilerinin kimsesiz kaldığı suretlerle
Kendi ötekisinden tiksinen senle!
Kendine karşı koyamayan içinde ki ur ile..
Sessiz fısıltıyla…

Götürdükçe diyarda kendi içime
Gidemiyorum bu kentten,
bıraksamda kimseleri tekrar buluyor beni ellerimi kanatarak!
Kimi insanlar,kimisi yanık tenli,kimisi ise yabancı

Ayaklarımda ki sandaletler ile,
Patlayan bir kederle ,kendimden uzakta bir alemde,
Kendine zulm eden biri bu ur,düzeltemeden gidenler ile,
Toz ve moloz tohumları ile yağan yağmur arasında,
Kimisi unuttu bu hisleri ,şehirde yayınlanan filmler bile bitti bu zamanda
Kendisi ile ayrı ve gayrı bir halde!

Kendi içinde ki ,your,oradadır bir ur gibi
Maziler ile kaplı bir hatırayla
Peltek konuşmalarımla,bir hırka ile kaplı insan
Beyaz kuşlar ,karar bir gün.kendi insanlığıyla
Sevgi bile zıtlıklar ile var olamaz kibrinde
Kum taneleri içinde süzülüyor akan su gibi
Rüzgarda

Gün doğumunda ile batımı arasında
Bir tam vaktinden önce ,tünaydın dünya
Kendi içimde ki ile Araf’ın içinde
Defterler bile tellidir ,ve karalanmalı
Güvercinle kumrunun aşkı ile
Umudunu kapatmış bir yatak örtüsü
Ve üstümdeki perişanlıkla

Uyku dolu sefaletle kaplı sevgi ile,
Yaşanmamış bir yaşantı hayaliyle
Etiketleyim bir yerlerde,
Karıncalar İstanbul sokaklarında,
Kendi ,dünyalarında ,
Ait değilim bu arz-u sual duruma,
Saatler çekilirken içimde,
Değilsin bahar tüm ,yılda…

Bu kente bir kimseyim ,
Dağılırım kendi alemimde
Cektikce dunya beni hayata
Hissetmek ne büyük bir zat!
Gönlümde kopan fırtınalar
Dursada içim içim akıtır kanımı
Bir kale gibi soğuk ve donuk gözler
Sevgi ile nefret arasında
Kendi aynamın karşısında!

Kum taneleri dağılır benim içimde,
Gördüklerim ait olduğum yerde,
Bir yabancıya dönüştürür .
Seytanın elinde ki melek sözler
Beni çekiştirdikçe ,
Kaçamam dünyadan…

Bir şiir mısrası gibi
Benle !kaplı bir sen,
Yeter dedikçe manasız cevaplarla
Bir ot gibi savrulurum.
İstanbul’un içinde