İki çeşit özgürlük var insanın gönlünde
Biri dışta,biri içte
Yani biri zahirde
Biri batında

Zahirde özgürlük
Dilediğini yemek, içmek
Doyasıya gezmek
Çok mutlu görünmektir
Herkes hayrandır bu özgürlüğe
Herşeyi yapabilme özgürlüğüne

Lakin kandırır dünya bizi
Özgürlük tuzağına düşürür hepimizi
Zahiri özgürlük bildiğin yarı açık dünya hapishanesi
Takar ayaklarımıza süslü zincirlerini

Paradır o zincirlerin en süslüsü
Hırs ise zincirin en güçlüsü
Kibir de bunların en zehirlisi

Öyle zincirler ki bunlar
Hepsi birbirinden tehlikeli
Sinsice dolanırlar ayaklarımıza
Kurtulmak isteyen çırpınır umutsuzca

Halbuki batında alabildiğine özgürdür kişi
Bilmez kendini
İşte anladığı anda insan gerçeği
İçindeki sonsuz özgürlüğü aramaya başlar

Umutsuzluğun yerine
Gönlüne manevi bir aşk doğar

Bu öyle bir aşktır ki
Teker teker kurtulmaya başlar zincirlerinden
İlkönce hırsından arınır sonra kibrinden
Artık önemli değildir onun için para,pul
Olmaz bir daha hiç kimseye köle kul

Kınayanın kınamasından korkmadan ilerler
Bir daha ona yoktur gam ve keder
Doğrudan şaşmaz artık
Anlamıştır insan dünyanın sahteliğini
Duymaya başlamıştır işte o an
Gerçek Özgürlüğün sesini...