​Her şeyin hızla aktığı, seslerin birbirine karıştığı ve yüzlerin birer gölgeye dönüştüğü o sıradan kalabalığın içindeydim. Dünya, kendi gürültüsünde boğulurken zaman aniden vites küçülttü ve durdu. Binlerce yabancı bakışın arasında, sanki evrenin tüm ışığı tek bir noktada toplandı.
​
Hiç hesapta yoktu bu sarsıntı. Kalbim ritmi, o
kadar bildiği tüm güvenli limanları terk edip bilinmez bir denize açıldı. O yabancı ama bir o kadar tanıdık gülüş, ruhunun en derinindeki tozlu raflara değdi. Bir kelime dahi edilmedi, bir selam dahi verilmedi; ama sanki asırlardır anlatılmayı bekleyen bir hikaye, o kısa saniyede tamamlanıverdi.
​
Kaderin rüzgarı mıydı bizi o yerde o mekanda karşı
karşıya gelmek yoksa çok eski bir yaşamdan kalma bir borç muydu? Bilinmiyordum. Bilinen tek şey; zihnin artık firar ettiği ve ruhun o bakışın esiri olduğuydu. Gönlüm uzun süredir hüküm sürdüğü kış, tek bir sıcak akışla eriyip gitmişti. Artık dünya eskisi gibi değildi; kalabalıklar çekilmiş, gürültü dinmiş ve geriye sadece o mahrem ses kalmıştı.
​Göz bir kez görmüştü ve kalbim geri dönüşü olmayan o kararı çoktan vermişti.
​Neylesin?