Şiirin tamamına yayılan o incecik sükûnet, insanı sarmalıyor. Ne bir çığlık var ne telaş; sadece içte büyüyen, usul usul yeşeren bir bahar. Dışarıda mevsim ne olursa olsun, kalbin kendi iklimi var.

"Kalbim gizli sevinçle dolar"... İşte o gizli sevinç, kimsenin bilmediği, görmediği, belki de anlamadığı bir mutluluk. Ama en derinde saklı inci gibi, ruhu aydınlatan bir ışık.

En çok da şu dizeler vuruyor insanı:
"Her tomurcuk adını söyler" — Doğa bile fısıldıyorsa bir ismi, o sevgi ne kadar büyük, ne kadar içten.

Ve son dörtlük... "Âmin" ile biten bir şiir. Yani duayla, yani kabulle, yani teslimiyetle. İçimizde çoğalan sadece bahar değil, aynı zamanda şükür, aynı zamanda dua, aynı zamanda o en saf haliyle inanç.

Sessizliğin içinde yankılanan bu güzel şiir için teşekkürler. Kaleminize, yüreğinize sağlık.