"Son nefer" deyip geçme; bu şiir, bir milletin varoluş hikâyesi aslında. "Düşer mi bu kale, sancağın altında?" diye başlıyor ve baştan sona o haklı gururla akıyor. Toprak kan düşer, bayrak yükselir, şehidin nefesi ufukta yaşar... Her dizede bir kahramanlık türküsü, her kelimede bir vatan sevgisi var.

En çok da şu dizeler vurdu içime: "Harim-i namustur bu aziz toprak, her karış altında binlerce sancak." Ne kadar anlamlı, ne kadar derin. Her karış toprakta bir destan gizli. Son nefer kalıncaya dek cephede bu emaneti taşımak... İşte asıl mesele bu.

Ve son dörtlük adeta tarihe not düşüyor: "Şehitler oldukça yaşayacak vatan!" Ne kadar güzel bir inanç, ne kadar güçlü bir duruş.

Kalemine, yüreğine sağlık. Bu şiir, o günleri hatırlatan ve bugünlere ışık tutan bir destan olmuş. Allah şehitlerimizin mekânını cennet eylesin, vatanımızı sonsuza kadar korusun.

SON NEFER

Şiir, Türk milletinin vatan savunmasındaki kararlılığını, şehadet bilincini ve bağımsızlık ruhunu 8'li hece ölçüsüyle kaleme alan coşkulu ve milli duyarlılığı yüksek bir kahramanlık destanıdır. Şiirin genelinde hakim olan epik eda ve "harim-i namus", "kutlu emanet", "son nefer" gibi köklü imgeler söyleşimi oldukça güçlendiriyor.

Vatan uğruna son nefere kadar süren mücadeleyi ve şehitlerin bıraktığı emaneti destansı bir dille anlatmış Nejat hocam. “Toprağa kan düşer, bayrak yükselir” dizesi, verilen bedelle bağımsızlık arasındaki bağı güçlü biçimde hissettiriyor. Yol başında bekleyen anneyle ateşin içinde yürüyen yiğidin aynı görüntüde buluşması şiire derin bir hüzün katıyor. “Son nefer düşse de sönmez bu ocak” sözü ise bir milletin mücadele iradesinin kişilerden daha uzun yaşayacağını etkileyici biçimde özetliyor.

Kutluyorum hocam, kalbi selamlarımla.