"Güneşi tutabilsek bu son vuruşta
Kaynağı gözlerimiz olan bu ışıklı oyunda..."

Bir hastanın saatinde erir zaman
Estikçe baş döndüren düşünce fırtınaları
Bu kadar rüzgar çatılar yıkar ey aşk
Destursuz kaçıncı girişin hasta odalarıma
Rahatça oturuşun boşluksuz koltuğa

Güneş her yüreğe eşit doğarmış
Ağrısız uyanırmış yeni güne demlenenler
Gölge edecekse ille de bir bulut
Aşk yanımdan aksın
En sıcak yağmurlar

Ben taze bahar gibi dökülmeyi severim
Yüreğime toprak atanların üstüne
Islak bir gecede filizlenir umutlar
Kurutur Güneş geçmişin izlerini her sabah
Ben yeniden başlarım

Hüzün en çok bize yakışır
Güneş ısıtır üşüyen yanlarımızı
Pili biter vuslata kurulmuş hayallerin
Yine de bir ümit bekleriz işte
Çaresidir aşk imkansızı sevenlerin
Bir hasta kadar içten
Yalvarmakta ellerimiz

Göğe adımızı yazdıracakmış gibi
Sırada bekleriz yanmaktan usanmadan
Bir son vuruşta tutabilmek aşkı sessizce
Budur bizim Güneş ’le yarışımız

Hızla tükenir zaman neden sonra
Ölümüne yapılan hasta yeminlerinde
Dualar saçılır aynalardan
Kimseler görmez
Güneş’e değen ellerimizi
Gözlerinden uzanırım
Işıklı oyunun sonuna
Belli etmem
Sobelendiğimi kimseye

Bir nöbetçi belirir odada bizden sonra
Sana biriktirdiğim nöbetleri toplar usulca
Hiçbir hasta sonsuza dek kalmaz yatağında
Uyanır Güneş
Ömürlük uykulardan

Bu son vuruş
Canlar alır ey aşk
Bu son vuruşta
B/atar Güneş

ŞuLeCan