Aynı sokakta yürüdüm yine,
Kaldırım çatlak, gölgem eğri.
Ortada derin bir boşluk vardı,
Düştüm… karanlık içime değdi.

İlkinde kader sandım adını,
“Benim suçum değil” dedim sustum.
O çukur benden habersizdi sanki,
Anlamak uzun… ben hep unuttum.

Yine yürüdüm aynı taşlarda,
Aynı boşluk bekledi beni.
Bu kez şaşkınlık sardı içimi,
Nasıl da seçmişim aynı yeri?

Üçüncü düşüşte gözlerim açıktı,
Artık çukuru görüyordum net.
Bile bile yürümek ne garip,
Alışkanlık bazen en ağır yük,

Kendi ayağım takıldı gerçeğe,
Bahane kalmadı sığınacak.
“Benim hatam” dedim ilk kez yüksek,
O an içimde zincir kırılacak.

Aynı sokak hâlâ oradaydı,
Delik de duruyordu yerinde.
Ama ben değişmiştim yavaşça,
Cesaret büyüdü yüreğimde.

Dönmek acıtır, yol değiştirmek yakar,
Bildiğin taşlara veda zor gelir.
Ama başka bir sokağa sapınca insan,
Nefes alır… içi hafifler, dirilir.

Çünkü bazen hayat öğretir şunu:
Çukur hep orada kalabilir.
Ama sen yönünü değiştirirsen,
Kader bile yolunu değiştirebilir… ☘️

@NURAL BEKTAŞLI