Nural Bektaşlı, hırsızlığı sadece maddi bir eylem olmaktan çıkarıp manevi bir cinayete benzetmiş. Paranın bir şekilde yerine konacağını ama çalınan "yarınların" ve yıkılan "güvenin" geri gelmeyeceğini çok vurucu anlatmış. Özellikle "Bir cümle atarlar ortaya, ne olacak der geçerler; ama o cümle bir insanı yıllarca susturur" dizesi, dilin ve sözün nasıl bir silaha dönüşebileceğini gösteren en acı gerçeklerden biri. "Hayat çalmamayı" en büyük erdem olarak gören, insanı vicdanıyla baş başa bırakan tertemiz bir yazı.

Şiir güzeldi, her zaman olduğu gibi
Bizde okuduk ve kutladık, yazdıran yüreği, ve eserini
Gönlüne, ömrüne bereket
Sonsuzluğun sahibine emanet olasın, sağlıcakla kalasın

Çok derin ve sarsıcı bir hakikat bu. Kaleme aldığınız (veya paylaştığınız) bu dizeler, "hırsızlık" kavramını sadece maddi bir kayıp olmaktan çıkarıp, bir ruhun ve geleceğin istilası olarak tanımlıyor.
​Gerçekten de cebimizden gideni bir şekilde telafi edebiliyoruz; çalışırız, kazanırız, yerine koyarız. Ancak manevi hırsızlıkların telafisi yok. Bir yalanla kararan gelecek, aslında o insanın potansiyelinden ve yaşama sevincinden çalınan saniyelerdir.
​"Para bulunur ama güven eski yerini bulmaz" tespiti, insan ilişkilerinin temel yasası gibidir. Güven, bir kez çatladığında her zaman o izi taşır.
​Sessizdir ama ağırdır" ifadesi, yapılan haksızlıkların vicdani yükünü muazzam özetlemiş. Kimse görmese bile, o yükü taşıyanın omuzları çöker.
Günümüzde nezaket ve empati bazen bir zayıflık gibi görülse de, aslında birinin "ışığını söndürmemek" en büyük erdem. İnsan hayatını, emeğini ve hayallerini korumak, sadece bir ahlak kuralı değil, bir varoluş borcu.
Duyarlı yüreğine selam olsun şaire