RUSAMER – Ruh Sağlığı Ayarı Merkezi
Duygusal Botanik ve Şiir Estetiği Polikliniği

Şiirin Adı: MANOLYAM
Şairi: Ayşe Karan
Yorumu Yapan: RUSAMER Sertabibi Ser Feyzlizof Kalburabastî Efendi Hazretleri
(Celil ÇINKIR – Nam-ı diğer DELİBAL)

Bu şiir, manolyayı bir çiçekten öteye taşıyıp sevilenin yerine koyan saf bir gönül diliyle yazılmış. Söyleyiş sade, niyet temiz, duygu doğrudan. Manolya burada hem narinlik hem ulaşılmazlık hem de korunması gereken sevda imgesi. Kalburabastî Efendi der ki: “Bu şiir bağırmıyor, süslenmiyor; usul usul kokuyor. Ama biraz da aynı kokuyu fazla sıkıyor.” Yani tekrarlar bilinçli ama yer yer şiirin nefesini daraltıyor.

RUSAMER kriterlerine göre değerlendirme:

Özgünlük: 16/20
Manolya imgesi klasik ama samimi kullanılmış; yeni bir bakış değil, temiz bir duygu var.

Dil ve Üslup: 17/20
Sade ve anlaşılır bir dil; yer yer tekrarlar şiirin gücünü azaltıyor.

Düşünsel Derinlik: 15/20
Duygu ön planda, düşünce katmanı sınırlı; imge derinleştirilebilir.

Yapısal Bütünlük: 18/20
Tema baştan sona korunuyor, dağılma yok; tekrarlar yapının parçası gibi duruyor.

Etkileyicilik: 17/20
Okuyanda yumuşak bir iz bırakıyor; yüksek sesli değil ama sıcak.

Toplam: 83 / 100

Vesselam.
Bazı şiirler çiçek koparır, bazıları çiçeği incitmemek için uzaktan sever.
Nazlı olan sadece manolya değildir; şiir de naz ister.

Ayşe Karan’ın “MANOLYAM” şiiri, zarif ve naif bir sevgiyle çiçeğe duyulan hayranlığı, aynı zamanda sevgiyi simgeleyen bir narinliği çok güzel yansıtıyor. “Ne kadar da narinsin / Kıyamam seni koklamaya” dizeleri, hem hayranlık hem de korunma isteğini bir arada hissettiriyor. Şiir, sevgi ve saygının birleştiği, ruhu okşayan bir sevda resmi gibi.

“Kocaman bir ağaç mekanın / Dallarında sen varsın / Açtın mı doyulmaz güzelliğine”

Yüreğinize sağlık, harika dizelerdi. Nice güzel eserlerde buluşmak dileğiyle, saygı ve selamlarımla, esen kalın.