Değerli Üstadım,
☆☆☆☆☆
Kaleminizden süzülen bu mısralar, sadece bir ayrılık anlatısı değil; bir ruhun nasıl sessizce ıssızlaştığını gösteren muazzam bir hüzün atlası. Şiirinizdeki derinliği ve o sarsıcı detayları şu şekilde ifade etmek isterim:
"İsmin dudaklarımda paslanmış bir kilit" ifadenizle, artık konuşmanın imkânsızlığını ve sevdanın o parlak halinden eser kalmadığını çok vakur bir şekilde işlemişsiniz.
Pas imgesi, hem geçen zamanı hem de sahipsiz bırakılan duyguları ne kadar güçlü simgeliyor.
Bir gidişin ardından sadece çiçeklerin solması sıradan bir imgeyken, sizin "toprak renklerini bile unuttu" demeniz; acının artık evrensel bir boyuta ulaştığını ve yaşamın özündeki canlılığın çekildiğini gösteren derya bir anlatım olmuş.
Özlemi "kırık camlar üzerinde yalınayak yürümek" olarak betimlemeniz ise, okuyucunun o sızıyı sadece zihninde değil, adeta etinde hissetmesini sağlıyor.
Takvimi "hep sonbahara" sabitlemeniz ve yolları birbirine küstürmeniz; umudun artık o kapıdan çekildiğini, kalbin ise "terk edilmiş virane bir konak" gibi asil ama yalnız bir bekleyişe geçtiğini kanıtlıyor.
Sizin bu dilsiz ama feryat dolu duruşunuz, sitemin en asil halidir.
Sizi bu sarsıcı ve her kelimesi büyük bir titizlikle seçilmiş eseriniz için gönülden tebrik ederim.
Kaleminizin mürekkebi okyanuz kelamınız sonsuz olsun sayın değerli Abicim sayıglarımla...✍