Göz ucunda bir ışık sönüp yanar
Uzakta bir martı iner denize ağır ağır
Saçların titrer rüzgârda
Sanki biri adını fısıldar
Ama dönüp baktığımda kimse yok

Yaşamak böyle bir şey işte
Bir fincan çayın buharında kaybolmak
Sonra birden hatırlamak
Çocukken gökyüzüne attığın taşları
Hiçbiri yere düşmemişti sanki

Kapılar kapanır birer birer
Anahtarlar pas tutar avuçta
Yine de bir pencere açık kalır
Oradan sızar eski bir türkü
Tozlu plak gibi cızırdar içimizde

Damarda usul usul akan kan
Bir bahar dalında tomurcuk
Ve dudaklarında yarım kalmış bir gülüş
İşte bütün bunlar
Yaşamak denen o uzun, sessiz isyan

Bazen bir sevgili geçer aklından
Adı rüzgâr olur, savrulur gider
Bazen bir dost
El sallayıp kaybolur sisin içinde
Geriye sadece sen kalırsın
Ve yaşamak
Biraz da bu bekleyiş değil mi

Güneş toplamak için uzatırsın elini
Parmakların yanar
Ama vazgeçmezsin
Çünkü vazgeçmek
Yaşamak değildir

Yaşamak
Biraz yanmak
Biraz sönmek
Ve yine de
Sabahı beklemektir.