Suskunluğumun içindeki o gizli hece
Dilimin ucunda kor bir dua gibi beklerken;
Sen bir dua gibi ismimi zikrederken
Onu şiir sananlar olmuş.

Bilmezler ki kelimeler sadece birer gölge,
Asıl hikâye, gözlerinin süzüldüğü o yerde.
Zaman durmuş, mekan silinmiş bir nefeste,
Gönlün yüzümün rengine düşmüş de BEN olmuş...

Artık ne ayna kalmış arada ne de yabancı bir iz,
Ruhumuzun kıyısında dövünüp duran tek bir deniz.
Sen bende erimişsin, ben sende kaybolmuşum,
İki can tek bir yangında, nurdan bir sükût olmuşuz.
.

Şimdi hangi kelimeye sığınsak eksik kalır bu masal,
Çünkü sen bende başladın, ben sende buldum mecal.
Ne isim kalmış geriye, ne de söylenecek bir söz;
Gözlerin gözlerime değdiğinde, sönmüş içimdeki köz.

Artık ne sen varsın bu yolda, ne de benden bir eser,
Aşk denilen bu derya, bizi tek bir nefeste keser.
Mürekkep bitti, kalem düştü, gönül sustu nihayet;
Sen bende tamalandın, bense sende ebediyet.

(kOR)