Nereye çevireceğini bilmeyen göz,
Işığı taşır önünden,
Karanlığı sanır kader.

Bakış bir pusuladır;
Kuzeyi kaybolursa insan,
Kendini bile geçemez bir adım.

Eline verilen taşla
Ne kuracağını bilmeyen,
Duvar sanır yıkıntıyı.

Oysa bina niyetle başlar,
Harabe hevesle çoğalır;
Usta olmayan kalp,
Her şeyi eksik bırakır.

İnsan;
Çamurun hatırasını taşır avucunda,
Topraktan gelen sabrın ağırlığında.

Ama ruh üflenmiştir içine,
Toprağın suskunluğunu aşsın diye;
Çamur kalp olmaz,
Kalp yoğrulur.

İç gözle görülmez olanı ister
Bu kalıp;
İman gibi, nur gibi, sır gibi.

Görünmeyeni taşımayan göğüs,
Boş bir sandık gibidir;
Kilidi var ama anahtarı yoktur.

Kalp;
Kendine yakışmayanı ayıklamalı,
Fazlalık değil,
Fazilet biriktirmeli.

Her arzu misafir değildir;
Bazısı yağmacıdır,
Bazısı evi yıkmak için gelir.

Makbul olmayanı söküp atmak zordur,
Çünkü kök salar alışkanlık.
Ama iman bir temizliktir,
Acıtsa da iyileştirir;
Boşalttıkça dolar insan.

Son dediğin,
Çoğu zaman başlangıcın kılığıdır.
Yol bitti sanırsın,
Meğer kapı yeni açılıyordur.
Dönmek geriye değil,
Asıl olana dönmektir.

Kalp hangi yöne secde ederse,
Hayat oraya akar.
Kıblesi şaşan bir kalbin
Adımları çoğalır ama
Hiçbiri varış olmaz.

Ben de kalabalık yönlerden çekildim,
Çoklu cevapları susturdum.
Gürültüyü azalttım içimde,
Belki sesini duyarım diye;
Çünkü hakikat fısıldar.

Başa döndüm;
İlk soruya, ilk sessizliğe.
Bana öğretilmeden önce
Bildiğim tek şeye,
Aramaya.

Çamurun içinden yükselen bir niyetle
Ellerimi kalbime götürdüm.
Orada bir boşluk vardı,
Adını sen koymamıştım henüz;
Ama sensiz olduğunu biliyordum.

Şimdi biliyorum ki;
Rücû bir kaçış değil,
Asıl eve yürüyüştür.
Kalp imana dönünce
İnsan kendine kavuşur.

Ben en başa döndüm,
Yolu sıfırladım.
Çünkü seni bulmak
İlerlemek değil bazen,
Hatırlamaktır.

HABİB YILDIRIM / BÂİN-İ ADLÎ
(9 Şubat 2026)