Gece sanki bir cellat, pusuda bekliyordu,
Zaman, ömrün sırtına kederi yüklüyordu.
Yedi yerinden kırıldı dünya, gök çatladı hırsından,
Bir can pazarı kuruldu, ölümün tam ortasından.

Koca şehirler devrildi, toz olup uçtu her yan,
Geriye sadece feryat kaldı, geriye sadece figan...
Tam o mahşer vaktinde, betonun karanlığında,
Bir çocuk sesi titredi, ölümün parmaklığında.

Betonun soğuk karnında binlerce çığlık boğuldu,
Kardeş sesi kesildi, dost sesi duman oldu.
"Sesimi duyan var mı?" diye inledi koca şehir,
Cevap gelmedi usta, aktı gözümüzden bir nehir.
Kimi evladına siperdi, kimi sevdiğine sarılmış,
Koca bir ömür o gece, bir taş yığınına darılmış...

Öyle süslü cümleler değil, öyle uzun sözler değil...
Vicdanı yerinden oynatan, bir küçük nefesti bu.
Dedi ki: "Amca... Ben buradayım ama annem uyuyor.
" Dedi ki: "Onu çıkarın , o karanlıktan korkuyor..."

Kendi canı yanmıyor gibi, üşümüyor gibi...
Bir ana kucağını arıyor, bir cennet gibi.
"Ben beklerim" dedi, "Annem bu taşların altında
" O sustu, bizim gözümüzde başladı o kanlı yaşlar.

Yıkık duvarın dibinde, oyuncağı yarım kaldı,
O küçük elleriyle, koca betonları sardı.
"Söyleyin Anneme" dedi, "Uyanınca öpsün beni...
" Bilmiyordu ki çocuk; annesi çoktan giymişti o beyaz kefeni.

İşte böyle yıkıldı dünya, böyle bitti masalımız,
Enkazın altında kaldı bizim en çocuk yanımız.
Vakit dördü on yedi... Saatler o geceye mühürlü,
İçimizde bin yangın, binbir acı, bin türlü.

Geriye ne bir adres kaldı, ne de bir kapı eşiği,
Mezar oldu binlerce cana, bebeğinin beşiği
Biz o gece öldük aslında, üstümüze toprak saçtı,
Kalanlar sadece, acının içinde nefes alan birer naaştı!