Bir depreme benzer de hasret dağları deler
Ha ölüm ha ayrılık dünyan başa yıkılır
Su uyur o uyumaz hasmın dişini biler
Ummadığın zamanda üzerine çökülür.

Suya hasret değirmen dönmek için su bekler
Bazen çok çalışsan da boşa gider emekler
Dışa vurur gamların dertlerine dert ekler
Çaresizlik çekilmez gözden yaşlar dökülür.

Dostum dediklerin de düşmanınla birleşir
Kabuk tuttu sandığın yaraların urlaşır
Hiç aklından çıkmayan acıların gürleşir
Ciğerine oturur derdin hası çekilir.

Hayat denen dişli çark eze eze bitirir
Dolacak zannederken çoğu aza yetirir
Dedi kodu furyası alır seni götürür
Çifte dilli hançerler yüreğine çakılır.

Geçmişine sünger çek kendine şöyle seslen
“Dünü bırak bu günle doya doya nefeslen
Sevgi en büyük gıda ye iç coş eğlen beslen”
Yoksa hasta olursun ciğerlerin sökülür.

Güler yüz tatlı sözler gönüller alıcıdır
Söz uçar yazı uçmaz eserin kalıcıdır
Zaman denen mükemmel her şeyin ilacıdır
Tedbiri almazsan ocağın tez yakılır.

Necati fitilini ateşledi piminden
Hikmeti çıkınladı ariflerin elinden
Bereketi cem etti dikeninden gülünden
Şükür penceresinden işte böyle bakılır.

Necati OCAKCI (NEYZEMÎ)
ANTALYA