Üstümden çağlar geçti, ben yine ayaktayım.
Ozanların dilinde, gizli bir uyaktayım.

Bir yakam garb’a bakar, bir yakam bakar şark’a.
Benim gibi bir nimet, nasiptir şanlı Türk’e.

Rüzgarım tekbir taşır, dudaklarımda duâ.
Her sokağım hatıra, benim dünyada şuâ.

Elmasların değeri, altınla ölçülür mü?
Güneş her yerde batar, değerim alçalır mı!?

Uğrumda çekildi kılıçlar, döküldü kanlar.
Benim için verildi, nice gencecik canlar.

Feth eden komutan, müjdelendi Kur’an ile.
Hakk’ın kelâmı nasip, olur mu ki her kula.

Sultanlar murad etti, nice ordular kurdu.
Payitaht’ın kalbine, Osmanlı gürz’ü vurdu.

Komutanımın adı, Fatih Sultan Mehmet Han.
Benim adım İstanbul, Payitaht-ı Han Cihan.

Garp: Batı
Şark: Doğu
Şuâ: Işık
Murâd: İstek, arzu veya hedef.
Payitah: Başkent
Cihan: Dünya
Payitaht-ı han cihan: Cihan hükümdarının taht şehri.