Aynı mahallenin yoksul çocuklarıyız
Senin ayakkabın delik,
Benim pantolonum yamalı
Somunumuz katıksız
Suyumuz şekersiz...
...
Ama ikimiz biriz.
Sevmesini biliyor yüreğimiz...
Sen, gülüşünü yüzüme taşıyorsun
Ruhumun en kalabalık yerinde yaşıyorsun
Ben umudumu ekmek gibi ikiye bölüyorum
Bir gülüşüne bin defa ölüyorum
Ne büyük zenginlik...

Yüzümüz kızarmasını,
Burnumuz sızlamasını biliyor
Gülmeyi de biliyor gözlerimiz
Ağlamayı da
Ruhumuz, acı çekmenin binlerce değişik türünü gördü
Mutlu olmanın da...
Üşümeyi tanıyor ellerimiz
Ayaklarımız yabancı değil karda donmaya
Tenimiz bakışırken yanmaya...

Kalbimi tut sevgilim
Kalbinle!
Takas edelim özgürlüğü esaretle
Kıralım tüm kafesleri
Kuşları havalandıralım
Renklerine kavuşturalım çiçekleri
Ağaçları
Sararan yaprakları...

Karıncaların yükü ağır,
Biz taşıyalım
Onların evlerine yakın bir yerde yaşıyalım
Biz ekelim güneşi tarlalara
Biz biçelim hain karanlıkları
Kırılmış dalların ağrısını biz çekelim
Toprağı yağmura kavuşturalım
Ayrılmış sevgilileri...
Bir anne ile evladı arasındaki
Çiçekler ile bahar arasındaki
Mahkûm ile avluya inen güneş arasındaki
Hasta ile şifa arasındaki hasreti dindirelim

Bitirelim bütün kavgaları
Ekmek ve sevda dışındaki
Barıştıralım küsleri, dargınları, kırgınları...

Ve ölüyor dedikleri sevgiyi iliyeştirelim
...
...

Kalbimi tut kalbinle
Tutuşalım
Sevgilim!

05.02.2026

S.U.

Serkan Uçar