Sustum...
Sanma ki bu bir teslimiyet,bu bir beyaz sancak.
İçimde devrilen bu sarsak cümleler,
Faili meçhul bir sevdanın son tutanaklarıdır.

Kalemim, mürekkebi kurumuş bir ayrılığa banarken,
Yine en çok solumdan vuruluyor kalemim;
Kendi küllerinden doğmayı çoktan unutan,
O yetim bırakılmış, boynu bükük anılarım...

Kırık bir aynanın keskin yüzünde yürüyor ruhum,
Her adımda biraz daha kanıyor dünlerim.
Gözlerimde, mülteci bir hüzne ev sahipliği yapan o bakış,
Kendi kuyusuna sarkan bir ip gibi dolanıyor boynuma.

Yıldızların ucundan sarkarken bütün hüzünler,
Bileti yokluğuna kesilmiş bir yolcu şimdi kalbim.
Uykusuzluğun bağrında büyüyen o kör kahra tutunup,
Yönünü kaybetmiş bir pusula gibi savruluyorum...

Can kırığı bir iç yolculuğun göğsünde kanıyor zaman,
Göğün perçemine tutunan yaralı bir eşkıya yüreğim.
Son bir gülümsemeyle bakıyorum aşka,
Kendi çöllerime düşmek için, kendimden vazgeçerek.

Kalbimin girdabında, tozlu varoşlar ağlıyor şimdi,
Arabesk bir hüznün tınısında can çekişiyor sesim.
Kendi çaresizliğinden kanatsız yarınlar doğururken,
Sana giden bütün yolları kendi ellerimle kapattım.

Anla işte;
Bilekleri kesilmiş bir hayatın sonunda değil hikâyem,
Öle öle yaşadığım her nefeste başlıyor bu intihar
Ve her solukta genzimi yakan bir sürgün kokusu var...

Şahit ol ey acı! Severken ölmeyi en iyi ben bilirim.
Adımı ayrılığın o kara başlığına kazıdığımdan beri,
Büyük harflerle acıyor solumdaki o derin yara,
Dikiş tutmuyor artık hiçbir teselli, hiçbir el...

Ağlayamadığım bütün sözcükler içimde birikti,
Şimdi suskunluğumdan sızıyor ruhumun sökükleri.
Efkârımın yürek işgali altında ezilirken,
Kimsesiz bir şehir gibi çekiliyorum senin kıyılarından.

Hiçbir veda, insaf etmiyor artık sızlanmalarıma,
Yüreğimi bıraktığım o düşlerden taşıyor ahım.
Sendeki o muzaffer gidiş, göğsünde bir madalya gibi,
Benim bahtıma ise sadece kırık dökük bir aşk kaldı...

Ve ben sana,
Son bir gayretle tırmandığım firak dağlarının zirvesinden,
Yorgun bir savaşçı gibi, bayrağımı indirerek bakıyorum;
Teslimiyetim, korkumdan değil; artık çok yorulduğumdandır.

Öle öle aldığım o en son nefesle sesleniyorum,
Kulaklarında sonsuza dek yankılansın bu sessiz çığlık:
"Zafer gideninse, aşk daima kaybedenindir."

Cemre Yaman✍