onun boyu bir seksen beş
kilosu yüz on beş
çok yemiş çok içmiş
yani iyi beslenmiş
bu boy bu kilo
az bile ona

benim boyum bir altmış dokuz
kilom tek altmış dokuz
anam az yedirmiş az içirmiş
yani iyi besleyememiş
bu boy bu kilo
çok bile bana

Aynur Hanım da diyor bana
yapma adamım yapma
hep fakir fukara edebiyatı
hep ajitasyon
böyle kara kara yazılarla
bize duygu sömürüsü satma

asıl sen yapma Aynur Hanım
ne fakirlik edebiyatı
ne ajitasyon
ne duygu sömürüsü
sen de o lümpenler gibi
gerçeklere at gözlüğü takma

ben lastik pabuç giyerdim
altı delik üstü deşik
küçük çocuk ayaklarım
her yağmurda ıslanırdı

sen deri bot giyermişsin
içi yünlü pamuklu
nazik ayakların hep kuru
ıslaklık nedir bilmemişsin

senin başın arı
eksen diksen içine
renk renk güller biter
o dikensiz bahçede
bülbüller şakıyıp öter

benim başım dumanlı
bitse bitse içinde
karaçalı biter
o dikenli pıtraklı yerde
ötse ötse karakarga öter

benim pabuçlarım neden delik
dizim dirseğim yırtık
giysilerim neden eski püskü

onun boynunda kravat
ayaklarında iskarpin
onun her şeyi neden yepyeni

ben yırtık pırtık
o gıcır mı gıcır
bende eşek arabası bile yok
onda avudi kadillak

o aksın gitsin düz ovalarda
ben yürüyeyim taşlı çakıllı yollarda
ben utana sıkıla
o kasıla kasıla
bu mu yani

enseyi karartma
bağırma çığırma haykırma
isyan etme
razı ol kaderine
öyle yaşa git işte
bana bunu mu diyorsun

hani hak hukuk adalet
hani eşitlik
ve de kardeşlik

yapma kızım yapma
çünkü yok böyle bir dünya