Bir akşamüstüydü,
kulağımda bir ses büyüdü.
Yüreğim feryat figan,
hiç tatmadığım bir acıyla
yüz yüze kaldım.
Solumda sustu hayat,
yandım canım… ANAM.

Bir çocuğun gözyaşıydı
yüreğimi yakan.
En çaresiz anımdı;
parmaklarım uzandı
ama dokunamadım o acıya.
Kalbim içten içe ağladı.

Yanağından damla damla
döküldü sessizlik.
Dudağında titreyen bir mırıltı
BABAM DİYE
gecenin içini yarıyordu
sessizce geçti içimden.

Acının tarifi yoktu;
dört bir yanımı sardı.
Kimsenin adını koyamadığı
bir sancı vardı yüreklerde,
sessiz ama derin,
ruhumu işledi.

Matem yeriydi evim;
bacım, kardeşim etrafımda
feryat figan.
Hiç tanımadığım bir ateş
ansızın düştü evime,
duvarlar üzerime yıkıldı.

Çocuklarımla
o ateşin içinde yandım
Sesler yankılanıyordu
ama kimseyi duymuyordum.
Çığlıklarım arasında
kayboluyordum.

Gözlerim kan çanağıydı,
hıçkırıklar boğazımda düğüm düğüm
Üzerime acı çehreler yansıyordu
yağmura teslim oldu gözlerim.

Ölümün soğuk yüzü değildi;
bir çocuğun bir damla gözyaşıydı
ciğerimi yakan.

O an anladım:
acı bazen ölümden öte,
bir çocuğun
göz çukurunda
donup kalan
tek bir damla gözyaşıydı
Sessiz ve soğuk,
yüreğimi yakıyordu

Herkes sustu,acı evin içindeydi
Ama kimse konuşmadı
İçimize gömdük,
kalbimizde büyüktü sesizdi
Bu anne yüreğim
şahit kaldı hepsine.

Aylar yılları kovaladı
ama o bir damla göz yaşıydı
Yüreğimi Yakan
hiç silinmedi hafızamdan
Bir akşamüstü,
sessiz ve karanlık,
yüreğim oluk oluk kanadı
ve durdu.

Çocuklarıma baktıkça
acı içime aktı.
Onların yarası sesiz sezsiz kanadı
benimki hiç susmadı.
Bazı yaralar sarılmaz,
ömür boyu taşınır.
Bir akşam üstüydü bir çocuğun bir damla göz yaşıydı içimi yakıp yakıp kavuran

Asya Öztürk