Böyle yapayalnız kalmak istiyorum,
üç gün, beş gün belki bir hafta öyle işte.

Kimse adımla çağırmasın,
“anne” diyen olmasın,
“acıktık” diye seslenen olmasın.

Pantolonum nerede,
gömleğim ütülendimi
kimse sormasın…
Telefonlar sussun,
dünya biraz dursun yahu.

Saçlarım dağınık kalsın,
pijamalarımı giyeyim,
deli gibi gezinip durum ortalıkta
hiçbir iş yapmayayım işte

Ben tek başıma kalayım,
bir kahve, bir sigara, bir müzik…
Belki o zaman
dağılmış yanlarımı
yavaş yavaş toplarım.

Bir noktada
bir ses, bir omuz aradım…
ama yaslandığım duvarların
demirleri çürük çıktı neyleesin işte..

Avuç içlerimde hep bir duam vardı,
küçücük bir mutluluktu…
Dudağımın kıyısından
bir tebessüm oluştursun istedim,
ama olmadı.

Hep mi yarım, yaralı kalınırdı…
Aaa hiçmi soranım olmaz iyimisin diye

Hayata boyun eğdim
ama insanlara asla.

Ne çok sustuklarım,
karşımda sesini yükseltti.

Yıldım yıldım..
yılların yorgunluğu çöktü omzuma,
belki indiririm üstümden, bu ağırlığı
bir nebze olsun hafiflerim.

Kimse yük değil bana…
ama ben,
kendime yük oldum artık.

Sabah kalk,
kahvaltı hazırla…
ortalığı topla,
sil, süpür, toz al.

Akşam olsun,
yemek yap,
topla,
yat.

Sabah yine
kadığın yerden devam etmesi gibi…
sanki hayat değil de
devlet dairesi, ful mesai.
hep gün aynı şaşmıyor maşallah..

Birde demezlermi kadın ne yapıyor
Haklısınız ya kadın ne yapıyor ki
Akşama kadar yatıyor
Alın elinize kumandayı uzanın koltuğa
Herşer ayağınıza geliyor nasıl olsa
Oh ya ne güzel bir dünya ya
Sizin gibi olmak vardı

Sessizliğin sesinde kalmak istiyorum,
gecenin karanlığında
elimde bir kadeh rakıyla…
Kaybettiğim kendimi bulmak istiyorum

Silinsin istiyorum
kötü olan her şey hafızamdan.

Beni bana bırakın artık…
yoruldum.

Uzun lafın kısası…
Yoruldum yoruldum..

Asya öztürk