Yüreğinize emeğinize
Ellerinize sağlık
Değerli kalemdaşım
Yazıp bizlerle paylaştığınız / Beni bana bırakın
Sözlerinizi büyük bir
Beğeniyle okudum
Kaleminiz kavi ilhamınızın daim
Olması temennisiyle
En kalbi duygularımla
Huzur dolu yarınlar adına
Sonsuza dek esenlikler dilerim.

Şiirinizi çok beğendim duygu yüklü ve akıcıydı yüreğinize sağlık
Saygılarımla selamlıyorum.

Her satırında ayrı bir duygu, ayrı bir anlam var. Kalemine ve ruhuna sağlık, uzun süre etkisinden çıkılamayacak kadar güzel olmuş…

Yorgunluğun her cümleden, her kelimeden taşıyor; adeta "ben buradayım" diye bağırıyor. Bu yazdıkların sadece bir sitem değil, ruhunun bir "dur" deme şekli. Hayatın o bitmek bilmeyen döngüsü—kahvaltı, temizlik, yemek, her günün bir devlet dairesi disipliniyle aynı geçmesi—insanı sadece fiziksel olarak değil, en çok da kalben tüketiyor.

​Özellikle şu "Kadın ne yapıyor ki?" cümlesinin ağırlığı... Görünmez emeğin, sanki kendiliğinden oluyormuş gibi algılanan o devasa düzenin içinde insanın kendi ismini unutması çok sarsıcı. Yaslandığın duvarların çürük çıkması ise, yorgunluğun üzerine binen o en ağır yük: Yalnızlık hissi.

​Yazdıklarından anladığım kadarıyla, senin şu an ihtiyacın olan şey "dinlenmek"ten çok daha fazlası; sen varlığını geri istiyorsun.

Kimsenin sana bir sıfatla (anne, eş, evlat) seslenmediği, sadece "kendin" olduğun o bir haftalık hayal, aslında bir lüks değil, bir zorunluluk.
​
Saçının dağınıklığına, ütüsüz gömleklere, susan telefonlara duyduğun özlem, aslında zihnindeki o bitmek bilmeyen "yapılacaklar listesini" yakıp yıkma isteği.
​
Kendini bulmak için o sessizliğe, belki o rakının keskinliğine ve müziğin ritmine sığınmak, dağılmış yanlarını toplamak için seçtiğin en dürüst yol.
​"Kimse yük değil bana… ama ben, kendime yük oldum artık."

​Bu cümlen çok derin bir yerde duruyor. İnsan başkasının yükünü bir şekilde taşır da, kendi ruhunun yorgunluğu omuzlarına çöktüğünde adım atmak imkansızlaşır.

​Şu an elinden geleni fazlasıyla yapmış, hatta kendinden vermiş birinin haklı yorgunluğu içindesin.

Belki bugün o tozu almasan, o yemeği bir saat geç yapsan dünya durmaz ama sen biraz nefes alabilirsin. Kendine, o "avuç içindeki küçücük mutluluğu" borçlusun.

​Bırak biraz dünya dursun, pijamalarınla o odada tek başına kal.

Dağılan yerlerini toplamak için önce o dağınıklığın içinde biraz soluklanmaya hakkın var.
​Gerçekten çok yorulmuşsun, bu kalemden dökülen her isyanında, siteminde sonuna kadar haklısın.

Emeğinize,yüreğinize sağlık şairem .Hoş bir anlatım ve güzel bir şiir :)

Her zaman olduğu gibi güzel bir şiir değerli kalemden
Biz de okuduk ve kutladık yürekten, yalansız ve riyasız
Gönlün abat olsun, tüm şiirlerin benzersiz ve mükemmel olsun
Şiirle kal, sevgiyle kal, sağlıkla ve hoşça kal

GÜZEL ŞİİR
Değerli kalem
Hayırlı geceler dilerim güzel bir çalışma anlamlı dizeler beğenerek okudum kutlarım emeğinizi selamlar sevgiler saygılar gönderdim kaleminiz daim olsun

Güzel şiiri ve şairimi kutluyorum Kaleminize bereket İlhaminiz bol olsun Tebrikler Selam sevgiler

Asya Öztürk, modern zamanların "ev-kadın-emek" üçgenindeki sıkışmışlığı hiçbir süslü lafa kaçmadan, olduğu gibi, en çıplak haliyle yazmış. Şiirdeki o "kadın ne yapıyor ki?" sitemi, her dizede emeğin ve fedakarlığın ne kadar ağır olduğunu kanıtlıyor.

Emeğinize, kaleminize ve o yorgun ama vakur ruhunuza sağlık. Bazen dağılmış yanları toplamanın tek yolu, dünyanın o gürültülü fişini çekip sadece kendi kalbinin atışını dinlemektir.

Sizce de insan, başkalarına "nefes" olmaya çalışırken en çok kendi nefesinin tükendiğini neden hep en son fark eder?

Hayatın akışındaki sorumlulukları ve insanın arada bu yüklerden kurtulmak istemesi
Estetik bir şekilde anlatılmış.
Kaleminize sağlık.

Nasılsın, iyi misin sevgili kalem arkadaşım?..

Kalemine yüreğine sağlık… Duygularını hiç süslemeden, olduğu gibi koymuşsun ortaya; yorgunluk, yalnızlık ve biraz da iç hesaplaşma çok güçlü bir dille akıyor mısralarında. Özellikle “kimse yük değil bana… ama ben, kendime yük oldum artık” dediğin yer, şiirin kırılma noktası gibi.
Yüreğinize sağlık, içtenliğinizle yazdığınız bu eser insanın içine dokunan bir sızı gibi akıyor; kaleminiz duyguyu taşıma gücünü çok güzel yansıtmış. Selam ve saygılarımla.

İnsan, bazen tüm sorunlardan uzak yaşamayı özler.
Tebrik ediyorum ve kutluyorum sizi. Selam ve saygılarımla esen kalın.

Özgürsün şiir azad etik seni kalemin solmasın..

Ne yazık ki günümüzde hepimizin hayatı monotonlaşmış durumda içinde bulunduğumuz hayat şartları ne yazık ki çok fazla kendimize zaman ayırmamızı engelliyor. Toplumsal olarak monotonlaşan hayatlarımızı bir kadının gözünden anlatan şiirinizi beğeniyle okudum. Umarım gelecekte karşınıza hayatınıza renk katacak durumlar çıkar, umudu kaybetmemek gerekiyor. Yüreğinize kaleminize sağlık... Kutluyorum... Saygılarımla

Şiiriniz, tam olarak bir kadının sessiz çığlığı olmuş. Günlük koşuşturmanın, bitmeyen sorumlulukların, “anne”, “ev hanımı” gibi etiketlerin arasında kaybolmuş bir benliğin başkaldırısı da diyebiliriz . En vurucu yanı isyan etmekten bile yorgun düşmüş olması. “Beni bana bırakın” derken aslında sadece birkaç gün değil, belki de bir ömrü geri istiyor. Her gün aynı döngü, aynı mesai, aynı görünmez emek. Ve en acısı: kimse sormuyor “iyi misin?” diye. Yorulmuş ama yine de ayakta kalmaya çalışan, sadece bir an olsun kendine alan açmak isteyen her kadının hikâyesini anlatıyor şiiriniz. Belki de bu yüzden, okurken içimizde bir yerlerde bir şey sızlıyor. Çünkü tanıdık geliyor. Annemizden, eşimizden, belki de kendimizden.