​Yola düştü sesim, toz oldu gitti,
Kuşlar bile konup, yasını tuttu.
Cümle alem bu feryadı işitti,
Yedi düvel duydu, bir sen duymadın.

​Yüreğimde yanan ateş sönmüyor,
Gönül değirmeni sensiz dönmüyor.
Kimse bu sitemi hayra yormuyor,
Gök gürledi duydu, bir sen duymadın.

​Deryalar kabardı, taşlar ağladı,
Feryadım dertliye yürek dağladı.
Hasretin elimi kolum bağladı,
Yaban eller duydu, bir sen duymadın.

​Mecnun’u anladım, çöle sığmadım,
Bulut oldum lakin sana yağmadım.
Ben senin ufkunda güneş doğmadım,
Aylar, yıllar duydu, bir sen duymadın.

​Dilimde tükendi kelamla hece,
Uykusuz geçiyor her bir gün, gece.
Sorduğum sorular sanki bilmece,
Dilsiz kullar duydu, bir sen duymadın.

​Yüzüne bakınca kalbim titrerdi,
Bu sevda başıma ne dertler verdi.
Görenler halimi "bitmiş bu" derdi,
Konu komşu duydu, bir sen duymadın.

​Yıkıldı köprüler, yollar kapandı,
Sana olan sabrım bitti, tükendi.
İçimdeki çocuk küstü, uyandı,
Yedi iklim duydu, bir sen duymadın.

​Artık bu kalemin mürekkebi kan,
Senden vazgeçiyor bu yorgun can.
Sana son sözümdür, ey gafil uyan,
Sağır sultan duydu, bir sen duymadın.