Aşk bana bir sabah vakti uğradı,
Seccadenin liflerine sinmiş bir suskunluktu.
Ne adını sordum ne yüzünü,
Kalbim tanıdı;
Çünkü Rabbim tanıştırmıştı...

Bir kıvılcım gibi düştü içime sevdan,
Ne yaktı hemen ne söndü.
Sabırla beslenen bir ateşti bu,
Külünü bile emanet bilenlerdenim.

Adın, gecenin alnına yazılmış bir ayet gibiydi
Her okunuşta biraz daha ağırlaştım.
Meğer ağırlık değilmiş bu,
Ruhun yere sağlam basmasıymış.

Sen gelince içime;
Dünya sustu, gürültü çekildi kenara.
Zaman, diz çöktü kalbimin önünde
Ve beklemeyi öğrendi sessizce.

Bir sınavdı belki bu yakınlık,
Cevapları aceleyle verilmeyen.
Her susuşum bir doğru şık oldu,
Her sabrım biraz daha yaklaştırdı beni sana.

Gözlerin, yağmurdan sonra toprak gibi
Bakınca şükür kokuyordu.
Anladım ki bazı sevgiler
Abdestli bakış ister.

Yüreğimde bir terazi kuruldu,
Bir kefesinde sen,
Öbüründe razı oluşum
Ağır gelen hep teslimiyet oldu.

Nice kez “git” dedi bana korkularım
Ama kalbim “kal” diye dua etti.
Ben duayı seçtim,
Çünkü giden ben olsam da emanet kalmalıydı.

Sensizlik, soğuk bir rüzgâr gibi esti bazen
Ama üşümedim.
Zira bilirim,
Emanet üşür ama kaybolmaz.

Bir kandil gibi taşıdım adını içimde;
Rüzgârlar çoğaldı, ben eğildim.
Ama sönmemeyi öğrendim
Çünkü ışık benden değil, O’ndandı.

Aşk, bana senden önce
Rabbimi öğretti.
Demek ki bazı yüzler
Ayna niyetine gönderiliyor.

Ne sana zincirledim bu kalbi
Ne kendime mühürledim.
Kapısını açık bıraktım,
Sahibi ne zaman isterse alsın diye.

Bir gün bu sevda biterse
Adını yas tutmam.
“Emanet teslim edildi” derim
Ve alnımı toprağa koyarım.

Şahit olsun geceler,
Bu kalp haddini bildi.
Sevmeyi sahiplenmek sanmadı hiç,
Sevmeyi emanet bilip korudu.

Ve bil ey kalbime yazılan isim,
Bu sevgi ne benimdir ne senin.
Bu sevgi,
Rabbimin kaleminden düşen bir çizgidir sadece.

HABİB YILDIRIM / BÂİN-İ ADLÎ
(1 Şubat 2026)