Zorlama ruhunu,
Kalbini kapatma arşa;
Hatırlanmaktan korkma,
Bu bir kaçış değil,
Aksine Rabbine ulaşmak için
Attığın adımlardan sadece biri.

Zorlama ruhunu;
Çünkü ruh zorlandığında genişlemez,
Yalnızca susar
Ve sustuğu yerde unutma başlar,
Hatırlamak ise
Ancak sessizliğin içinden doğar.

Kalbini kapatma arşa;
Göğe kilit vurulmaz,
İnsan ancak kendi iç tavanını alçaltır
Ve sonra,
Neden seslerin boğuk geldiğini anlamaya çalışır.

Hatırlanmaktan korkma;
Çünkü çağrılmak bir ifşa değildir,
İnsanın kendi adını
İlk kez gerçek yerinden duymasıdır.

Bazı anlar vardır,
İçinden bir yankı geçer
Ama sen onu düşünce sanırsın;
Oysa o yankı,
Unuttuğun yerlerin
Hâlâ seni tanıdığını haber verir.

Hatırlamak bir geri dönüş değil,
Bir çözülmedir;
Düğümün ipini çekmek gibi değil,
İpin neden düğümlendiğini fark etmek gibidir.

Kalbin kapılarını sürgüyle değil,
Alışkanlıkla kapatırsın;
Sonra kilidi anahtar sanır,
Anahtarı da yük diye
Taşımaya devam edersin.

Hatırlanmaktan korkma;
Çünkü unutmak seni korumaz,
Yalnızca seni eksik bırakır
Ve eksik kalan her şey,
Bir gün daha ağır hissedilir.

Bazı gerçekler seslenmez,
İşaret etmez, acele etmez;
Yalnızca içinden geçer
Ve geçerken sende bir ağırlık değil,
Bir açıklık bırakır.

Zorlama ruhunu;
Her uyanış sarsıcı olmak zorunda değildir,
Bazen fark ediş
Bir tüyün yere değmesi kadar sessiz olur.

Hatırlamak,
Bir yüzleşme değildir her zaman;
Bazen sadece nereye baktığını fark etmektir
Ve yön değişince
Manzara kendiliğinden değişir.

Kalbini kapatma arşa;
Çünkü yukarıda bir mesafe yoktur,
Mesafe yalnızca
Aşağıda biriken alışkanlıklardır.

Hatırlanmaktan korkma;
Rabbine çağrılmak bir yüklenme değil,
Fazlalıklarından arınma teklifidir.

İnsan unuttukça sertleşmez sanır
Ama sertlik çoğu zaman,
Unutmanın kabuk bağlamış hâlidir
Ve kabuk kalınlaştıkça duyarlılık azalır.

Hatırlamak,
Geçmişe dönmek değildir;
Geçmişin senden hâlâ vazgeçmediğini anlamaktır
Ve bu bilgi insanı hafifletir.

Zorlama ruhunu;
Çünkü ruh itildiğinde geri çekilir
Ama çağrıldığında yürür
Ve yürüyüş başladığında
Yön kendini belli eder.

Bu bir kaçış değil;
Bu, saklandığın yerden çıkıp
Korktuğun ışığa gözünü alıştırmaktır
Ve ışık sandığın gibi yakmaz,
Sadece görünür kılar.

Ve bil ki,
Hatırlamak bir varış noktası değildir;
Rabbine doğru atılan adımların
En sessizlerinden biridir
Ama iz bırakır, çünkü kalpten geçer.

HABİB YILDIRIM / BÂİN-İ ADLÎ
(31 Ocak 2026)