Bu defter kâğıttan değildir,
Rüzgârla çevrilir, kanla okunur.
Sayfaları gece,
Mührü sabah ezanıdır.

Malazgirt’te açıldı ilk yaprağı;
Toprak, at nalını tanıdı.
Bir kilit çözüldü Asya’dan,
Nefes aldı Anadolu’dan...

Sultan’ın bakışı vardı ovada,
Korku çözüldü saflardan.
Zafer denilen şey
İnançla yürüyen adımdı.

Danişmend aklı dolaştı dağlarda,
Kılıçtan önce iz sürdü.
Taş konuştu,
yol öğretildi.

Harzem’in sularında
Gurur yıkanmadı, bilenip aktı.
Bir devlet yıkılırken
Bir vakar ayakta kaldı.

Bu millet yenilgiyi öğrenmedi
Sınandı, çoğaldı.
Her düşüşte
Bir başka yerden doğruldu.

Üç kıta dedikleri
Bir harita değildir.
Bir diz çökmeyişin
Genişlemiş hâlidir.

Fatih’in gemileri yürüdü karadan,
Akıl zinciri kırdı.
Surlar taş sandı kendini,
İrade olduğunu unuttu.

Bir çağ kapandı derler,
Yanlış bilirler.
Bir çağ taşındı
Başka bir omuza.

Abdülhamid’in suskunluğu
Bir kelimeden ağırdı.
Konuşmadı;
Çünkü zamanla güreşti.

Şehit dediğin yalnız cephede olmaz;
Tahtta da olur, sürgünde de.
Vatan,
Her yerde sınar evladını.

Bu defterde isim çoktur,
Ama yüzler tektir.
Bakınca anlarsın
Hepsi aynı yerden bakar.

Bir sayfada Uhud rüzgârı eser;
Hamza’nın göğsü geniştir.
Aslan susar,
meydan titrer.

Bir başka sayfada
Zülfikâr’ın gölgesi uzar.
Ali’nin adaleti
Zamanı ikiye ayırır.

Sahabe yürüyüşüdür bu;
Geriye bakmaz.
Can verilir,
yol verilmez.

Toprak, bu yüzden kutsaldır;
Üzerine basıldığı için değil,
Uğruna
düşüldüğü için.

Bir çocuk uyur sınırda,
Rüyası nöbettir.
Bir anne bekler içeride,
Kalbi siperdir.

Türk’ün vatanı
Bir çizgiyle başlamaz.
Nefesin yettiği yere kadar
Sorumluluktur.

Şehadet burada
Bir son kelime değildir.
Cümle kurar,
devam eder.

Bu defter kapanmaz;
Sadece devredilir.
Bir nesil yazar,
Bir nesil okur.

Okuyan ürperir,
Çünkü okuduğu tarih değil,
Kendisidir.

Rüzgâr çevirdi sayfayı yine
Bir isim daha yazıldı sessizce.
Kalem kırılmadı;
Çünkü yazan milletti.

Şehitler defteri açıktır.
Gök şahit,
Yer emanetçidir.

HABİB YILDIRIM / BÂİN-İ ADLÎ
(25 Ocak 2026)