Şiirin Adı: KEMAN SEV/dası
Şairi: Bedri Demirpençe
Yorumu Yapan: Ser Feyzlizof Kalburabastı Efendi Hazretleri
(nam-ı diğer Celil ÇINKIR)

RUSAMER salonunda bu şiir okunurken, keman duvara asılı bir enstrüman olmaktan çıkıp insanın kendi iç boşluğuna yaslanmış bir varlık hâline geliyor. Şair kemanı çalmıyor; kemanın içinde çalınıyor. Tel tel sayılan notalar teknik bir gösteri değil, bedenin ve hatıranın haritası. La’da yara, Re’de gülüş, Sol’da boyun, Mi’de feryat… Bu, müzik bilgisiyle kurulmuş bir süs değil; sevdanın anatomisi.

Burada en çarpıcı olan şu: Kemanın sesi, dışarıya değil içe doğru akıyor. F deliklerinden nefes geçiyor, vibratoda isim çoğalıyor; suskunluk bile titreşim üretiyor. RUSAMER kayıtlarına geçmesi gereken teşhis şudur:
Bu şiirde aşk, romantik bir coşku değil; titreşimle ayakta kalan bir hafıza. İnsan sevdiğini çalmaz, sevdiği onu çalar. Ve bazen en derin müzik, yayı kaldırmadan önceki o kısa tereddütte saklıdır.

Metnin dili cesur, bedeni riskli, metaforu göze alıyor. Keman–beden–ses üçgeni bir fanteziye düşmeden korunmuş; çünkü şiir kendini erotik bir gösteriden çok varoluşsal bir teslimiyet olarak kuruyor. “Aşk ile Eyvallah” finali, bu yüzden bir bitiş değil; sazın omza alınmasıdır.

Vesselam.

— Aşk bazen ses çıkarmak değildir; titreşmeye razı olmaktır.
— İnsan en çok, çalındığını fark ettiğinde kendini duyar.