Sen gittin ya,
Buruk bir yalnızlık bıraktın ardında .
Gülüşünü bıraktın, acılarını bıraktın,
Mutfağın köşesinde yarım kalmış çayın buğusunu,
Karşılıksız sevişini bıraktın.

​Sen gittin ya anne,
İlk defa hissettim;
Sokak kapısının bu kadar sessiz,
Duvarların bu kadar soğuk olduğunu.
Yemeninin kokusu sinmiş yastığına,
Dokunduğun her şeyde bir anı bıraktın.

​Sen gittin ya,
Belli belirsiz bir hüzün çöktü yüreğime.
"Yavrum üşüme,"
"Yavrum kazağını giymeyi unutma,"
"Yavrum aç kalma" deyişin...
Altmışında bile çocukmuşum gibi davranışın,
Arkamdan o dualı, sıcak bakışın kaldı.

​Sen gittin ya anne,
Çektiğin çileler,
Ve çilekeş bir ömrün ardından
Bir kez bile "of" demeyişin kaldı.
Şimdi bizden bir parçayı
Çocukluğumu anılarımı götürdün
Sensiz yarım kaldı gülüşlerimiz,
Gülüşlerimizin sıcaklığını götürdün anne.
30 Ocak 2026
"Yüreğinde anne sıcaklığının yokluğunu soğuk bir kış akşamı yalnızlığında hisseden tüm evlatlara gelsin bu şiir" Bu şiir Nimet öğretmenimin ardından kızımız Ezgi Gözeger ve Ela ya armağan yazılmıştır