Gözlerin çok müsaitti sevilmeye
Azıcık bakayım derken
İçine düştüm.

Ne merdiven vardı çıkmaya,
Ne de aklım kaldı dönmeye,
Bir bakışın yetti bütün yolları
Adına çevirmeye.

Kirpiklerin gece gibi kapandı,
Ben en güzel karanlığı orada tanıdım,
Sesin değdi içimde susan yerlere,
Bir ömürlük yankıya kandım.

Sen gülünce mevsimler yer değiştirdi,
Kış utandı, bahar sustu,
Ben bir tebessümünün kıyısında
Kendimi kaybetmeyi unuttum.

Şimdi herkes sana benzemeyen
Bir eksiklik taşıyor yüzünde,
Ben seni değil yalnızca,
Sende kendimi seviyorum gizlice.

Bir adını ansalar içimde
Bütün şehir yeniden aydınlanıyor,
Sanki kalbim senin sesine göre
Her gün yeniden atıyor.

Ve bilsen, sana varmak değil derdim,
Sende biraz kalabilmekti,
Çünkü bazı insanlar sevilmez sadece,
Bazı insanlar kader gibi hissedilir.

HABİB YILDIRIM / BÂİN-İ ADLÎ
(19 Nisan 2026)