Kalbimi bile isteye yanlış yere koydum,
Düşeceğini bildiğim bir masanın ucuna.
Sevmek bazen dikkat ister,
Ben dikkatsizliği seçtim seni seçerken.

Adını içime keskin bir eşya gibi bıraktım,
Her hatırlayışta biraz daha derin...
Acının yerini ezberledim,
İyileşmesin diye dokunmadım.

Kendime geç kalmayı senden öğrendim,
Her gecikme biraz daha kanattı;
Bir yara ne kadar açık kalırsa
O kadar sadık sanılıyor.

Aşkı bir korunma değil,
Bir ceza yöntemi gibi kullandım.
Suçum belliydi
Ama hükmü her gün yeniden verdim.

“Dur” diyebileceğim yerde
“Biraz daha” dedim,
Bazı insanlar iyileşmek istemez
Çünkü acı, bağ kurmanın son yoludur.

Kalbimi sana teslim ederken
İade şartlarını okumadım,
Kırık dökük gelirse
Ben alırım sandım.

Her özlemde kendime çarptım
Duvar değildi, bilerek koştum.
Çünkü canım acımazsa
Seni sevdiğime inanamıyordum.

Kanayan yerimi saklamadım
Gösterdim, anlaşılır sanarak.
Meğer acı sergilenmezmiş
Yaşanırmış, sessizce.

Seni affetmek kolaydı,
Kendimi savunamadım.
Aşk bazen karşındakini değil
İçindeki merhameti yaralar.

Bir yangını söndürmedim
Üzerine benzin döktüm,
Isınmakla yanmayı
Aynı şey sandım.

En çok kendime zarar verdim,
Bunu sana mal ettim.
Oysa bazı yaralar
Fail aramaz.

Bu paragraf burada duruyor,
Çünkü devamı kanla yazılıyor.
Bazı aşklar bitmez
Sadece insanı eksiltir.

HABİB YILDIRIM / BÂİN-İ ADLÎ
(30 Ocak 2026)