4
Yorum
11
Beğeni
5,0
Puan
75
Okunma
Bu şiir, dünyanın hangi acıya dönüp hangisine sırtını döndüğünü sorgulayan bir yüzleşmedir. Kameralar penguenleri izlerken, çocukların sessizce toprağa verildiği bir çağın not defteridir. Tarafsızlık adıyla örtülen suskunlukları, konforlu sessizliği ve seçici merhameti ifşa eder.
Burada penguen bir hayvan değil; rahatsız etmeyen acıların simgesidir. Çocuklar ise gerçeğin kendisi…
Ve şiir, en sade hükmü verir: Bazı toplumlar sınavı çocuklardan değil, vicdandan kaybeder🙏
Vicdan sınıfta kaldı...
Bir penguen kadar yer tutmadi,
Bizim çocukların ölümü…
Belgeseller ağır çekimde
Bizim çocuklar toprağa verildi.
Bir penguenin yürüyüşü
Dünyaya sığdı,
Bir çocuğun son nefesi
"Şimdi sırası “değil” demelere,
Vicdanlar sınıfta kaldı.
Çocukların ahı’da mahşere..
Çünkü tarafsızlık kılıfıyla
Kirli eller yıkandı göz önünde.
Çünkü susmak,
En konforlu cümleydi artık,
Merhametsiz korkaklar için..
Bu çocukların
Ne lobisi vardı, ne manşeti...
Sadece bir anneleri vardı,
O da ağıdıyla susturuldu.
Kimliğiyle ötekileştirildi..
Yürekleri paramparça oldu..
Bir penguen kadar
Sevilmedi bu coğrafyanın çocukları.
Çünkü penguenler
Kimseyi rahatsız etmiyordu.
Ama çocuklar...
Terorist gözüyle bakılıyordu..
Çocuklar çıplak gerçeği hatırlatıyordu.
Ve tarih bir not düştü;
Bazı ölümler hiç haber olmadı,
Bazı vicdanlar ise
İnsanlıktan “geçerli” not alamadı.
Rüzgarınkalemi..
5.0
100% (5)