Lapa lapa, kar yağardı, eskiden
Karlı pekmez yerdik, kış akşamları
Sıcacık odada, soba başında
Sohbetler ederdik, kış akşamları

Kavurga, yaş üzüm, ayvaydı, nardı
Portakal, kestane, kötü de vardı
Yaşlılar sırayla, anlatırlardı
Masallar dinlerdik, kış akşamları

Gelenek sürerdi, bilmem kaç asır
Muşmala, yer elma, bize münhasır
Leblebi, fıstık, patlamış mısır
Nasıl da severdik, kış akşamları

Ev sahibi, kusur etmez, ikramda
Leblebi şekerler, vardı bir yanda
Gavut olur, fındık, fıstık havanda
Sevgiyle döverdik, kış akşamları

Gemici feniri, yol aydınlatır
Bastıkça buzlu kar, der çıtır çatır
Önemli elbette, sormak hal hatır
Size gelcez derdik, kış akşamları

Altmış yaşın üstü, buna aşina
Yabani tavşana, keklik kuşuna
Bol acılı çorba, arap aşına
Ne sofralar serdik, kış akşamları

Lüzumsuz bak bunun, tamda yeri de
Damları yurgula, kar’ı kürü de
O yaşanmışlıklar, kaldı geride
Artık mola verdik, kış akşamları

Sadık DAĞDEVİREN
Aşık LÜZUMSUZ


ETEK YAZILARI

KÖTÜ : Pekmez ve unun karışımından elde edilip, bir tepsiye dökülüp, sonra da baklava dilimi şeklinde kesilen, güneşte sertleşmeye bırakılan yiyecek
MÜNHASIR : Kişiye, bir köye, bölgeye özel
GAVUT : Ceviz içi, fındık, leblebi gibi taneli yiyecekleri, içine üzüm atılarak, küçük bir dibekte, havanda döverek, ezerek hazırlanan yiyecek
GEMİCİ FENERİ : Kare şekline, 4 tarafı camlı, içine idare, kandil konulup yakılan, ilkel aydınlatma aracı
ARAP AŞI : Bizim çocukluğumuzda genelde, av hayvanı (Kır, yaban tavşanı-Keklik) etiyle yapılan bol acılı çorba ve Mısır, darı unundan hamuru olan yiyecek. Av hayvanı azaldığından bu gün genel olarak tavuk eti kullanılıyor.
YURGULAMAK : Mermer sütün parçasının iki ucu delinerek, demir yada tahtadan yapılan kol uzantı ile çekilen, toprak örtülü, ev ve damların pekiştirilmesine yarayan alet ile yapılan pekiştirme.