dışarıdan bakınca “güçlü kadın” görünen ama iç dünyasında hâlâ babasının omzuna başını koymak isteyen bir kızın sessiz yolculuğu…

Küçükken güvenli limanı babası olan bir çocuk var. Düştüğünde kaldırılan, korktuğunda sarılınan, ağladığında saçları okşanan bir kız. Sonra büyüyor. Hayat ona erken olgunlaşmayı öğretiyor. Güçlü olmayı, ayakta kalmayı, kimseye muhtaç görünmemeyi… Ama kimse ona yorulunca ne yapacağını öğretmiyor.

kız, hayatı boyunca “yük olmamayı” görev edinmiş biri. Bu yüzden acısını içine atıyor, gözyaşını yalnız siliyor. Herkese iyi geliyor ama kendine iyi gelemiyor. Seviyor, güveniyor, hayal kuruyor… Ama kurduğu her şey ya yıkılıyor ya da elinden alınıyor. Bu da onda şu duyguyu bırakıyor:
“Demek ki ben güçlü olmalıyım, çünkü mutlu olamıyorum.”

Babaya doğrudan konuşması çok önemli. Çünkü aslında kimseye anlatamadığını ona anlatıyor. Babası onun gözünde hâlâ en güvenli yer. Ama araya gurur, büyümüşlük, mesafeler girmiş. Artık gidip sarılamıyor. O yüzden şiir bir itiraf gibi:

> “Ben başardım baba… ama eksik başardım.”



“Ayakta kalmayı başardım da mutlu olmayı beceremedim” cümlesi şiirin kalbi. Bu, hayatta hayatta kalmayı öğrenip yaşamayı öğrenememiş insanların cümlesi.

Son kısım ise kırılma noktası:
Güçlü görünen kızın aslında sadece çok yorulmuş bir çocuk olduğunu anlıyoruz. Babasına “iyiyim” demeye devam edecek belki… Ama içten içe tek isteği yine o eski güven duygusu.

Yani bu şiir;
güçlü görünmek zorunda kalan kız çocuklarının, büyüyünce de dinlenemeyen kadınlara dönüşmesinin hikâyesi.
Sessiz bir çöküşün, saklanan gözyaşlarının ve söylenemeyen “Baba, ben yoruldum” cümlesinin hikâyesi… 💔