Sen benim adımı bile anamazsın artık;
Çünkü bazı isimler dillerde bir dua gibi taşınırken,
Bazıları yaşanmışlıkların
orta yerinde ağır birer vebal olarak kalır.
Bırak dost kalmayı,
Sen benim nefretimle ördüğüm o sitem dolu duvarda bir düşman bile olamazsın;
Çünkü düşmanlık bile bir rütbedir ve sen benim hayatımda o mertebeye ulaşamayacak kadar hükümsüzleştin.

İçimde bitmek bilmeyen o nefret, Aslında sana karşı duyduğum bir öfke değil;
Seni adam yerine koyup yüreğime alışımın sessiz mahcubiyetidir.
İhtiyacım yok artık senin o dili süslü, aşk kokulu sahte gecelerine;
Ben senin o yapay ışığındansa, Kendi dürüst karanlığımda
Yolumu bulmayı
Ve kendi yaralarımı
Kendim sarmayı çoktan öğrendim.

Bırak giden gitsin, silen silsin;
Benim hayatım bir durak değil ki her gelen kendinden bir iz,
Ruhundan bir parça bıraksın.
Ne kimseyi takarım bu saatten sonra, ne de senin yokluğun için tek bir saniye canımı sıkarım;
Ben seninle olan bütün hesabımı, Seni artık hiçbir hesabın içine katmayarak ve ismini defterimden tamamen silerek kapattım.

Hayatı hep en önde koşanlardan, zafer taklarının altından
Geçenlerden olmadım belki ama; ben her düşüşte,
Her bitişe rağmen hayata daha sert direnenlerin safındayım.
Sen beni yıktığını,
Beni bir enkaza çevirdiğini sanırken;
Ben aslında o enkazın içinden,
Daha güçlü bir ben çıkarmak için
Yeni bir temel atıyordum.
Sen bende biterken,
Ben aslında kendimde yeniden başlıyordum.

Ve bil ki; sen beni asla yenemedin, Çünkü bir insan ancak gerçekten sevdiği ve vazgeçilmez sandığı birine karşı kaybedebilir.
Ben seni içimde o kadar küçülttüm,
O kadar anlamsızlaştırdım ki;
senin galibiyetin ancak
Benim sana verdiğim değer kadar büyük olabilir.
O değer bittiği an,
Senin zaferin de
Koca bir mağlubiyete dönüştü.

Kıyamet dedikleri gökyüzünün yarılması değilmiş meğer;
Bir insanın, bir başka insanda hükmünün bittiği o sessiz andır asıl mahşer.
Sen sustuğun yerlerden kanamaya devam et,
Ben senin o gürültülü sessizliğini bile kendi içimdeki büyük huzurda boğdum.
Artık hangi cümleyi kursan,
benim kulağımda yankılanmayacak kadar uzaksın bana.

Seni sevdiğimi sandığım o zamanlar, aslında kendimi ne kadar az tanıdığım ve ne kadar çok harcadığım zamanlarmış. İnsan kendi kıymetini bilmeden
Senin gibi birine kıymet verince, en büyük haksızlığı kendine yapıyormuş.
Şimdi kendimden özür diliyorum;
seni bir vazgeçilmez,
Seni bir "son" sandığım
Her dakika için kalbimden helallik istiyorum.

Zaten aşk dediğin;
Yanlış bir kapının önünde,
Doğru bir anahtarla saatlerce bekleyip o kapının hiç açılmayacağını anlamakmış.
Ben o kapının önünden çoktan ayrıldım,
Anahtarı da en derin suskunluğuma fırlattım.
Şimdi sen o kapalı kapıların ardında kendi yalanlarınla baş başa kalırken,
Ben dışarıda mevsimi olmayan
Bir özgürlüğün tadını çıkarıyorum.

Hangi aynaya baksan, orada benim sana sunduğum o tertemiz sevgiyi değil;
Kendi sahteliğini ve ellerinle mahvettiğin o büyük enkazı göreceksin artık.
İnsan en çok yaraladığı yerden hatırlarmış hayatı; sen beni vurduğunu sandığın o her noktadan, her geçen gün yeniden kanayacaksın.
Benim yaram kabuk bağladı ama senin vicdanın hiçbir zaman iyileşmeyecek;
Çünkü bazı yaralar iyileşmek için önce bir "yürek" ister.

Şimdi hangi cümleyi kursam,
Ucu sana çarpıp geri döner sanıyorsun ya; yanılıyorsun.
Ben seni anlatacak bütün kelimelerimi tükettim,
Seni bütün lügatlerimden sürgün ettim.
Artık ne bir sitemim var sana ne de tek bir kelimelik öfkem;
Çünkü öfke bile bir değerdir ve sen artık benim için sadece "hatırlanması ziyan" bir boşluktan ibaretsin.
Sessizliğim, sana verebileceğim en büyük cevaptır.

Gidişinle övünmek senin en büyük yanılgın olsun,
çünkü sen benden gitmedin;
Ben seni artık içimde barındıramayacak kadar kendime geldim.
Bir insanın başına gelebilecek en büyük felaket, birinin kalbinde "varken yok olmaktır."
Sen benim için artık o büyük yokluğun ta kendisisin.
Adın geçince sızlamayan bir sol yanım, ismin geçince titremeyen bir sesim var;
çünkü ben seninle olan bütün bağlarımı o gidişinle değil,
bu vazgeçişimle kopardım.

Ve son söz...
Seni sevmek, benim bu hayattaki en büyük sınavımdı;
Vazgeçmek ise kazandığım
tek zafer.
Ben senin o sahte maskenin arkasına kendi ellerimle
Yerleştirdiğim o kusursuz yalanı uğurladım bugün.
Kıyamet koptu ve ben o enkazın içinden sadece kendimi kurtararak çıktım.
Şimdi git, kimin hayatında "hiç" olacaksan ol;
Benim dünyamda artık senin gölgene bile yer yok.

Cemre Yaman