2
Yorum
6
Beğeni
5,0
Puan
64
Okunma
Gün oldu tepeden güneş doğdu,
bozkırın sessizliği yarıldı ışıkla.
Yalın ayaklı çocuklar bozkıra indi,
toprak sıcak, kader ağır
Yamalı elbiselerle büyüdü zaman,
her yama bir hikâye,
her dikişte biraz sabır.
Pencereden bakar düşünceli bir çocuk,
gözlerinde erken büyümüş sorular.
Eller nasır tutmuş,
bu bir yoksulluk,
susarak bağıran bir yoksulluk.
Kim var öbür dünyada
gözyaşları döken insanlar için?
Göğe savrulan ahlar mı,
yoksa toprağa düşen dualar mı?
Kurumuş ağaçlar tanık her şeye,
baş eğmiş çiçekler utanır rüzgârdan.
Yol boyu ezilmiş nar çiçekleri
kan kırmızısı bir hatıra gibi
yaşamanın altında kalır.
güneş her gün tepeden doğar
Sedat Evren
5.0
100% (1)
Cevap Yaz