Sabah uyandım,
Anem sobaya odun atıyor,
Cızırdayan ateşin sesinde
Uykunun sonu, huzurun başı var.

Babam bahçeye koyunları çıkarmış,
Dışarıda kar yağıyor lapa lapa,
Ayak izleri karın içinde kaybolur,
Her tanesi bir sessizlik gibi düşüyor toprağa.

Kardeşim yeni doğmuş kuzuyu almış kucağına,
Minicik bir nefes, pamuk gibi titrek,
Dud ağacımız kurumuş soğuktan,
Ama dallarında hâlâ geçmiş yazların gölgesi.

Anem sobanın üstüne portakal kabukları koymuş,
İçerisi portakal kokuyor,
Kışın ortasında bir yaz gülümsemesi gibi.

Yer minderine uzanmış bizim kedi,
Rüyasında belki yaz güneşini görüyor,
Pencereden uzaktan yabani kazların sesi geliyor,
Gökyüzü, uzak ülkelerin hikâyelerini fısıldıyor.

Köyü sarmış yanan sobaların dumanı,
Her bacadan tüten bir hatıra,
Sedat Evren