RADYO DİNLERKEN
Radyomu açmıştım sıkıldığım an
Sarmıştı ruhumu bir kızıl hicran
Bir şarkı, bir şiir, bir mahur beste
Ağıtlar, sessizce döküldü es te
Beste mi yılgındı, bestekârı mı
İcracı, küllenen kor efkârımı
Harlattı yeniden ilk günkü gibi
Tutuşan gönlümün, yâr; müsebbibi
Bırakıp gitmişti yıllarca önce
Bir daha yaşanmaz, giden dönünce

İnsan bu, onutur; derken bir kaç yıl
Mıh gibi mazime çalındı akıl
Belki de dönecek diye avundum
Gündüzler pişerken geceler dondum
Yalana sarılıp hayale güldüm
büküldüm, büküldüm yine büküldüm


Böyle mi düşünür, seven; sevilen
Var mıydı, aklından maziyi silen
Umudun örsünde hergün dövülmek
İşte, darbımesel; ölmeden ölmek

Ne çok yaralıydı okuyan Ece
Sandım ki gök yanıp tutuştu gece
Yeniden harladı gönül yasımı
Sanki çiğniyordu kafatasımı
Bekleye dururken ben yıllar yılı
Çıkmıştı karşıma leyla ardılı
Anladım, kederli duygudaşımı
En olmaz diyordu, zaman aşımı
Sorasım gelmişti, neden bu çile
Öğrenmek isterdim ama nafile

Ne ben süleymandım ne de o belkıs
Benim, cin ordum yok, imkânlar nakıs
Varamam bilirim gam yoldaşıma
Tahayyül ehramım indi başıma
Yeniden ergendim sanki o zaman
Ağzımda sigara, ağır bir Duman
Çekerken içime bir vebal gibi
Bu hâldi dünyada gayyanın dibi
Dinleyesim varmış, akıbet bu ya
Sonrası, gözlerim düşman uykuya

Hayat bir yumakmış ve zaman tezgâh
Rengarenk, dikenli yol’muş güzergâh

Şarkı okunurken kim varsa orda
Gözlerinda gam, yürekler korda
Dertler ayrı ayrı olsada dostum
Bu şiir bitmezdi ama ben sustum

Şarkı, şarkı değil, şefaf bir duvar
Ardında benimde bir sevdiğim var

Tdks
Es: notada duraklama zamanı ve bunu gösteren işaret