Sisli bir şehrin arka yüzüyüm ben,
adımlarım buhar, gölgem soğuk.
Arkamda kalan her sokak
bir veda cümlesi gibi yarım,
her pencere bir suskunluk aynası.

Kalabalıkların içinden yalnız geçiyorum,
omzumda geçmişin ağır paltosu,
cebimde kırık anılar.
Kimse adımı bilmiyor,
zaten ben de kendimi unuttum çoktan.

Benden uzak dur,
çünkü içimde kış var.
Yaklaşırsan üşürsün,
dokunursan susarsın.
Ben suskunlukla konuşanlardanım.

Bir şehir büyüyor içimde,
ışıkları yanmayan,
sokakları çıkmaz.
Orada sevgi bile
yorgun bir yabancı gibi.

Benden uzak dur,
ama bil ki bu bir kovuş değil;
bir koruma biçimi bu.
Seni karanlığımdan sakınıyorum,
kendi enkazımdan.

Ben yürümeye devam ederim
bu sisin içinde,
adımı rüzgâra bırakıp.
Sen ışıkta kal,
ben gölgede iyiyim.

Çünkü bazı insanlar
yakın olunca yakar,
uzak olunca yaşatır.