Kaleminize sağlık, şiiriniz derin bir içsel yolculuğu ve hayatın yorgunluklarını çok güçlü imgelerle aktarıyor.
“Zaman, sessiz bir hırsız gibi süzüldü ömrümden” dizesi, hem şiirin duygusal tonunu hem de yaşamın geçiciliğini çarpıcı biçimde özetliyor.
Sessizlik, gece ve yara metaforlarıyla insanın iç dünyasındaki yalnızlığı ve direnç arayışını etkileyici şekilde yansıtmışsınız.
Tebrikler, hem hüzünlü hem de felsefi bir derinlik taşıyan dokunaklı bir eser olmuş.

Yüreğinize sağlık üstadım, kaleminiz kavi ilhamınız daim olsun.👏👏👏

bazı şiirler insanın halini sormasına
gerek bırakmaz; doğrudan cevabı
olur söz bitti,kelam tükendi; artık sıra
gecedir' diyerek geceyi bir sığınak
kılmışsınız.sessizliğin sadık yolcusu
olma yolunda bıraktığınız bu izler çok
kıymetli. ilhamınız daim,
yüreğiniz var olsun."

saygılarımla.."

Güzel anlam dolu akıcı bir şiir okudum
Şiir bir bütün olarak muhteşemdi tebrik ederim.

tebrik ediyorum şiiri ve şairini gönlünüze sağlık ve selam

Güzel şiir
Kutlarım yazdıran yüreği, yazan kalemi, ortaya çıkan eseri
Gönlün abat olsun, huzurla dolsun, tüm şiirlerin mükemmel olsun
Şiirle kal, sevgiyle kal, sağlıcakla ve hoşça kal

Aslında hayat dediğin, bir yara izinden ibaret;
Kimi taşımayı öğrenir, kimi bekler bir işaret.
Bugünlük böyle kalsın, sönmesin içimdeki son mum;
Ben artık bu sessizliğin, en sadık yolcusuyum.

Hocam şiiri mühürlemiş olan bu kıta
Bu fani devranda geçici bir ömür sürerken
Bazen düşüp bazen kalktığımız bir yolculuğu ne güzel anlatmış..

Tebrik ediyorum hocam çok güzel bir şiir okudum feyz aldığım bir şiir
Kalemin kavi duyguları daim olsun hocam Esen kalın şiirler ile kalın saygılar sunuyorum ✨✨🌟🌟✨✨

Şirleriniz güzel de yorumunuzu hiç görmüyoruz neden aceba...
İçinde donanmaların yanması" ama dışarıdan bir kabuk gibi görünmek... Bir insanın iç savaşı ile dış dünyadaki maskesi arasındaki uçurumu bundan daha sarsıcı bir görselle anlatamazdınız.
"Kendi ruhunda mülteci olmak" ifadesi, şiirin zirve noktalarından biri. İnsanın kendi içine bile sığınamama, oraya ait hissedememe halini çok naif bir dille özetlemişsiniz.
Büyümeyi "renklerin solması" olarak tanımlamanız, kaybettiğiniz o "çocuk" ile aranızdaki mesafeyi çok dokunaklı kılıyor.Sessizliğin Yolcusu" başlığıyla uyumlu olarak, mısralar bir vapurun suyun üzerinde süzülmesi gibi ağır ve vakur ilerliyor. "Söz bitti, kelam tükendi; artık sıra gecedir" diyerek sessizliğe teslim olmanız, okuyucuda derin bir iç çekiş bırakıyor.
Özetle: Bu şiir, hayatla kavga etmeyi bırakıp, yaralarını birer madalya gibi taşıyan bir ruhun manifestosu gibi olmuş. Kelimelerinizde hem çok eski bir yorgunluk hem de bilgece bir kabulleniş var.

Başından sonuna çok güzeldi, sayın kor.
Kutlarım.

Bu şiir, içe dönük bir yolculuğun ağır ama çok sahici izlerini taşıyor; sessizlik burada kaçış değil, dayanmanın dili olmuş.
“Ve belki bir yerde durur zaman, / çocukluğun sesi bir aynadan sızar, / mum titrer ama sönmez yine de.”

Yalın ama derin imgelerle kaybı, yorgunluğu ve kabullenişi dengeli bir hüzünle aktarmışsınız. Yüreğinize sağlık, harika dizelerdi. Nice güzel eserlerde buluşmak dileğiyle, saygı ve selamlarımla, esen kalın.

"Sessizliğin Yolcusu", içe işleyen bir sessiz çığlık; okurken insanın kendi yaralarını yoklamadan edemediği, derin ve incelikle dokunmuş bir şiir.
Zamanı "sessiz hırsız" olarak resmetmeniz, neşenin usulca çekip gitmesini öyle vurucu anlatıyor ki boğazda yumru bırakıyor. Dışarıdan görülen kabuk ile içte yanan donanmalar arasındaki uçurum, yalnızlığın en keskin hâli.
Geceyle akrabalık, ay ışığının tek liman oluşu, ruhun kendi karanlığında mülteci oluşunu dokunaklı bir şekilde somutlaştırıyor. Büyümek, renklerin solması ve her adımda bir umudun yollarda kalmasıymış; avuçta sadece yara izleri ve mazi yükü kalıyor.
"Hayat bir yara izinden ibaret" dizesi şiirin en keskin özeti: Kimisi taşımayı öğrenir, kimisi işaret bekler. İnce ipte yürüyüş, yorgunluk ve son mumun sönmemesi dileği; hem kabulleniş hem sessiz direniş.
Bu şiir, duyguyu en saf hâlde aktaran nadir eserlerden biri. Okuyanı kendi sessizliğine ve kaybettiği çocuğa götürüyor. Bu duyguları anlatmak için kitap bile yazılır. Paylaşımlarınız daim olsun. Teşekkür eder sahifenize sevgi bırakıyorum.

Son dörtlülkde "yara izi" ve "sessiz yolcu" imgeleri arasındaki bağ, okuyucuda güçlü bir hüzün ve huzur dengesi bırakıyor.
Hayatı bir "yara izi" olarak tanımlamak, yaşanmışlıkların silinmezliğini ve kalıcılığını vurguluyor. Yaranın kendisinden ziyade "izine" odaklanılması, acının taze evresinden geçip bir kimlik haline dönüştüğünü gösteriyor.
"Taşımayı öğrenmek" ve "bir işaret beklemek" arasındaki ayrım, insanın keder karşısındaki iki temel duruşunu simgeliyor. Şair, burada pasif bir bekleyişten ziyade, kendi içsel karanlığını ("son mum") koruma altına alan bilinçli bir yalnızlığı tercih ediyor.
"Sessizliğin en sadık yolcusu" ifadesi, şiiri dingin bir finale ulaştırıyor. Bu, bir vazgeçiş değil; aksine gürültüden uzaklaşıp kendi gerçeğine doğru yapılan derin bir içsel seyahatin ilanıdır.

Özetle: Oldukça olgun, melankolik ama vakur bir duruş sergileyen, imge gücü yüksek bir şiir olmuş. Ellerinize sağlık, SELAMLARIMLA...

Aslında hayat dediğin, bir yara izinden ibaret;
Kimi taşımayı öğrenir, kimi bekler bir işaret.
Bugünlük böyle kalsın, sönmesin içimdeki son mum;
Ben artık bu sessizliğin, en sadık yolcusuyum.

Güzel dizelerdi.

Yüreğinize sağlık.

Selam ve saygılarımla.