Telefon kapımızdan girdi gireli,
Aklımız pencereden çıktı Salim’im.
Gözümüz ekranları gördü göreli,
Dostluğu, komşuluğu yıktı Salim’im.

Ne gizlimiz kaldı ne de bir saklımız,
Her şeyi unuttuk, kalmadı aklımız,
Veren yoktur, çoğaldı alacaklımız,
Akraba, tanıdıklar çıktı Salim’im.

Kimi elinde telefon koyun güder,
Kimi Asya’ya, Amerika’ya gider,
Kimi sipariş verip hesabı öder,
Yemekler ekranlardan koktu Salim’im.

Aklımızı yitirdik tik-tok çıkalı,
Gece gündüz hep telefona bakalı,
Gözlerimiz görmez kulaklar tıkalı,
Baktıkça gözlerden yaş aktı Salim’im.

Kimi hiç düşünmeden tuşa basıyor,
Kimi yasaklıyor, kimi de kasıyor,
Kimi idamlık, kimi adam asıyor,
Aşıklar Roma’yı da yaktı Salim’im.

Kızlar bakıp içinde koca arıyor,
Kimi tütün kimi de yaprak sarıyor,
Davetsiz kapıdan kapıya varıyor,
İçimize fitneyi soktu Salim’im.

Kimi her yeri bir birine katıyor,
Kimi mal alıyor, kimi de satıyor,
Kimi elinde telefonla yatıyor,
Köylü şehirli, herkes baktı Salim’im.

Büyük küçük tanımayız çağ atlarız,
Bayramları da telefonda kutlarız,
Çıkarımız olmazsa hemen şutlarız,
Herkes kafaya bir şey taktı Salim’im.

Aklımız fikrimiz çoktan gitti baştan,
Çocuğundan tutun da vardır her yaştan,
Kimi Bodrum’dan poz verir, kimi Kaş’tan,
Telefon kurdumuzu döktü Salim’im.

Yirmi dört saatin on sekizi kayıp,
Ne utanma biliyoruz ne de ayıp,
Beğenileri bir bir toplayıp sayıp,
Tatlı canımızı çok sıktı Salim’im.

Kimi resim üstüne resim koyuyor,
Kimi doğruları ekranda eğiyor,
Kimi yalanları süsleyip yayıyor,
Dostluklar belimizden büktü Salim’im.

Face’dan watsap’dan, Instagram, tik-tok’tan,
Başımıza belalar açtık hiç yoktan,
Biz kaybettik, onlar köşe oldu çoktan,
Kalbimizi yerinden söktü Salim’im.

Şair Ebuzer ÖZKAN