2
Yorum
8
Beğeni
5,0
Puan
118
Okunma
Gece çöker,
Ve dünya nihayet susar.
Ruh, ilk kez yükünü yere bırakır
Kimseye güçlü görünmek zorunda olmadan.
Karanlık örtmez yalnızca eksikleri,
Aynı zamanda yaraları sarar.
Gündüzün acımasız soruları
Geceye giremez.
Kendimizi ararız,
Kaybolmuş çocuklar gibi
İçimizdeki sessiz patikalarda.
Toprağın o temiz kokusu dolar ciğerlerimize,
Unutulmuş bir masumiyet gibi.
Uzaktan gelen şelale sesi
Kalbin attığını hatırlatır.
Ne acele vardır,
Ne kaçış.
Sadece akan bir hayat.
Medeniyet dedikleri o gürültülü canavar
Bu karanlığa cesaret edemez.
Burada beton değil,
Nefes vardır.
Ve biz…
Korkularımızı soyunur gibi çıkarırız üzerimizden.
Ruh ve beden azat olur,
Yorulmuş bir kuş gibi.
Hiçbir şey olmaya çalışmadan,
Sadece…
Yaşarız.
5.0
100% (2)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz