Kazananın Olmadığı Masa
​Oda her zaman loştu. Ortada duran masanın üzerinde, zamanın tozunu yutan kadife bir örtü seriliydi. Orada kaç el oynandığını, kaç hamlenin boşa çıktığını kimse saymamıştı. Bir el, titreyerek zarları avucuna aldı. Bininci kez atıyordu; belki bu sefer o beklenen mucize gerçekleşir, sayılar zihnindeki o kusursuz düzene boyun eğerdi. Ama zarlar, her düştüğünde başka bir hüsranın geometrisini çiziyordu.
​Masada bir rakip yoktu. Karşı sandalyede oturan sadece bir gölgeydi; bazen geçmişin pişmanlığına, bazen geleceğin kaygısına benziyordu. "Şah" dedi bir ses, odanın sessizliğini yırtarak. Ama hamle yapacak kare kalmamıştı. Bütün piyonlar devrilmiş, bütün kaleler yıkılmıştı. En iyi kartlar tam eline geçtiğinde ise, onları nasıl kullanacağını unuttuğu o garip felç anı gelip yerleşmişti göğsüne.
​Fısıltılar duyuluyordu dışarıdan: "Hayat bir oyun, kuralına göre oyna."
​Oysa kural dedikleri, başkalarının cebinde sakladığı as’lardan ibaretti. Kulaklarını tıkadı o seslere. Kalabalığın içinde kendi sessizliğini koruyabileceğini sanmıştı. Ta ki son zar durana, son kart masaya vurulana kadar.
​Sonunda masadan kalkarken ellerine baktı. Ellerinde ne bir kupa vardı ne de bir kazanç. O an anladı; mesele zarların ne getirdiği ya da kartların ne olduğu değildi. Asıl oyun, masanın başında bekleyerek geçen o uzun yıllardı. Kendini bir oyuncu sanırken, aslında bu devasa kurgunun içinde bir piyon olduğunu fark ettiğinde, oda ilk kez aydınlandı. Kaybetmek, aslında o masadan özgürce kalkabilmekti.