Özledim...
Bir kadının gözlerinde dinlenen akşamı,
Saçlarına düşen rüzgârın sessiz şarkısını,
Gülüşüyle kararan gökyüzünü aydınlatan o ince ışığı...
Adını anmadan bile içimi titreten bir sevgiyi özledim.

Özledim...
Bir çocuğun telaşsız kahkahasını,
Koşarken düşüp yeniden ayağa kalkmasını,
Avuçlarına sığdırdığı rengârenk hayalleri,
Kirlenen dizlerini, tertemiz kalbini özledim.

Özledim...
Annemin sesini,
Babamın omzundaki güveni,
Eski evlerin tahta kapılarını,
Sobanın başındaki sıcak sohbetleri,
Geçip giden yılların geri gelmeyecek kokusunu özledim.

Özledim...
Bir papatyanın sabaha açılışını,
Yağmurdan sonra toprağın duasını,
Bir kelebeğin ömrüne sığdırdığı umudu,
Bir uğur böceğinin sessizce omzuma konmasını,
Bir arının çiçekten çiçeğe taşıdığı bereketi özledim.

Özledim...
Denizin kıyıya usulca anlattığı masalları,
Martıların özgürlüğünü,
Dağların vakur sessizliğini,
Ormanın derin nefesini,
Geceleri yıldızlarla konuşabildiğimiz çocukluğumuzu özledim.

Özledim...
Bir dostun "Ben buradayım." deyişini,
Hiçbir çıkar beklemeden uzanan bir eli,
Samimiyetin gözlerden okunabildiği günleri,
Kırılmadan, kırmadan sevebildiğimiz zamanları özledim.

Özledim...
Kırgın olmayan sabahları,
Yorgun olmayan akşamları,
İnsanların birbirine umut olduğu günleri,
Sevginin sessiz ama güçlü olduğu zamanları özledim.

Bazen bir çiçekte arıyorum seni,
Bazen göç eden kuşların kanadında.
Bazen bir çocuğun gülüşünde,
Bazen yağmura karışan bir gözyaşında...

Çünkü özlem,
Sadece bir insana duyulmaz.
Bazen bir mevsime,
Bazen bir kokuya,
Bazen hiç yaşanmamış bir hayata duyulur.

İnsan, en çok da
Kaybetmediğini sandığı şeyleri özlermiş.
Bir bakışı,
Bir sesi,
Bir dokunuşu,
Bir "iyi ki varsın" cümlesini...

Ve ben...
Bugün yine gökyüzüne baktım.
Bulutlar geçiyordu, zaman geçiyordu, insanlar geçiyordu.
Ama içimdeki özlem yerinde duruyordu.

Belki bir gün,
Özlediğim kadın gülümser yeniden.
Özlediğim çocuk umutla koşar.
Kuruyan çiçek yeniden açar.
Kelebek yine omzuma konar.
Dünya yeniden sevmeyi hatırlar.

O güne kadar
Özlemi kalbimde bir emaneti taşır gibi taşıyacağım.
Çünkü özlemek, sevebilmenin en sessiz hâlidir.
Ve sevgi bitmediği sürece,
Özlem de yaşamaya devam edecektir...