Şiirin Adı: Kemanda Şiirim
Şairi: Yüksel Beyocaktan
Yorumu Yapan: Kalburabastı Efendi Hazretleri (Bluetooth’lu, tespihli, bastonlu nüsha)

Buyurun bakalım…
Cübbe tamam, sarık yerinde, baston elimde; tespih tekkeye yakışır biçimde şakırdıyor. Bluetooth kulaklıkla kemanı da kulağıma bağladım; nağme ağlıyor mu, evet ağlıyor… Ama öyle sıradan bir ağlama değil bu; bildiğin usul usul içe içe, kimse duymasın diye yastığa yüzünü gömen cinsten.

Şiir kemanı konuşturmuş ama keman “sanat icra ediyorum” diye değil; “ben de insanım be!” diye ağlıyor. Her ses bir susku, her susku bir çığlık… Eee, bu memlekette suskunluk zaten en gürültülü enstrüman. Kurşun mu dedin? Figân mı? Çöl mü? Hepsi var; ama Efendi Hazretleri diyor ki: Bu keman mermiyle değil, hatıralarla delinmiş.

Bir şişe kırmızı şarap, bir tutam mavi…
Bakın bakın, renk paleti serbest kürsü almış. Ressam görse tuvali bırakır, şair görse kalemi bırakır, keman zaten bırakmış kendini. “Ateş gözlü yalnızlık” dediğin yerde tespih bir tur daha hızlandı bende; çünkü yalnızlık burada yan rol değil, başkemancı.

Gri bulutlara, mor dağlara yön doğrultulmuş…
Navigasyon açık: Hüzün istikameti.
Pencere buğusunda yazılan şiir mi? Yasak mı? Islak mı?
Efendi Hazretleri der ki: Bu şiir polis çevirmesinden geçmez ama kalpten geçer.

Sonunda ne oldu?
Karanlıkta bir yudum su, bir avuç toprak…
Eee, keman sustu mu? Hayır.
Çünkü bu şiirde keman, susunca daha çok çalıyor.

Velhasıl kelâm:
Bu şiir dinlenmez, dinlenir.
Okunmaz, çekilir.
Ve keman burada bir çalgı değil;
İçimizin tercümanı.

Vesselam.
Hüzün bazen konuşmaz, çalar.
İnsan sustuğunda değil, sustuğunu sanıp titrettiğinde anlaşılır.