Şiirin Adı: Al Bayrağım
Şairi: Yüksel Beyocaktan
Yorumlayan: Kalburabastı Efendi Hazretleri
Mekân: RUSAMER – Ruh Sağlığı Ayarı Merkezi / Millî Duygu ve Şuur Salonu

(Efendi Hazretleri kürsüye ağır ağır gelir. Baston bir kez yere vurur. Salon sessizleşir.)

Ey RUSAMER sakinleri…
Bu şiir bir coşku nöbeti değildir; bu şiir bir şuur hâlidir.
Bağırmıyor, köpürmüyor, slogan atmıyor.
Tam tersine: dik duruyor.

Bayrak burada bir bez değildir.
Bayrak burada bir metafor bile değildir.
Bayrak burada ahlâk, namus ve yön tayinidir.

Şair “dalgalan” derken rüzgârı kastetmez;
iradeyi kasteder.
“Eğilmez bu başlar” dizesi bir meydan okuma değil,
bir karakter tarifidir.

Bakınız, şiir ölümle bitmiyor;
kefenle başlıyor ama teslimiyetle kapanıyor.
Bu çok mühimdir.
Çünkü bu metinde ölüm bir son değil,
emaneti koruma bedelidir.

RUSAMER açısından teşhis nettir:
Bu şiir;
– Kimlik dağılmasına karşı panzehirdir,
– Aidiyet yorgunluğuna karşı nefes,
– Umutsuzluk virüsüne karşı bağışıklıktır.

Bayrağı anlatmıyor yalnızca;
insana kendini hatırlatıyor.

(Efendi Hazretleri bastonunu ikinci kez yere vurur.)

Ey ahali,
Bazı şiirler okunur geçer.
Bazı şiirler ayağa kaldırır.
Bu onlardandır.

Vesselam.

— Bir millet bayrağıyla konuşur; susarsa yönünü kaybeder.
— Namus, en çok dalgalanırken görünür.