Sokağa çıktığımda hava ayazdı. Öyle böyle değil; insanın yüzünü değil, içini kesen bir ayaz. Adımlarımı nereye attığımı çok da umursamıyordum. Yürümek değildi niyetim; sadece durmamak. Çünkü durduğumda düşüncelerim hızlanıyordu.

İçimden geçenleri susturmak için dudaklarımı kıpırdatmadan konuşuyordum. Kendi kendime. Kimsenin duymadığı, ama benim fazlasıyla duyduğum bir sesle.

Sokak ayaz, ben üşüyorum
Yüreğimdeki acıyla
Ceplerimde susturamadığım anılar
Gecenin omzuna yaslanmış bekliyorum
Sessizliğin içimde çoğaldığı bu yerde

Beklemek… Ne yaptığımı sorsalar “bekliyorum” derdim ama neyi beklediğimi söyleyemezdim. Çünkü bazen insan bir şeyi beklemez; sadece gitmediği yerde kalır. Soğuğun sebebi hava değildi zaten, bunu biliyordum. Bu üşüme başka yerden geliyordu.

Bazen soğuk havadan değil de,
Tam geçmeyen şeylerden üşür insan.
Üstüne ne giyersen giy
İçindeki boşluk
Rüzgârı her yerinden alır

Ellerim cebimdeydi. Isınmak için değil, tutunacak bir şey bulmak için. Cebimde anahtar yoktu, umut da yoktu. Ama anılar vardı. Ağırlıkları seslerinden fazlaydı. Onlar konuşmazdı, ama ben her adımda biraz daha eğilirdim.

Beklemek diye bir fiil var
Kimse öğretmedi bize
Nasıl yapılır, ne zaman biter
Ellerim cebimde
Zaman avuçlarımdan düşüyor

Şehir yürüyordu. İnsanlar bir yerlere yetişiyordu. Işıklar değişiyor, arabalar geçiyor, vitrinler parlıyordu. Ben ise tam ortasında duruyordum her şeyin. Hareket ediyordum ama ilerlemiyordum.

Şehir yürümeye devam ediyor
Ben durduğum yerde
Bir adım atsam da
İçimdeki mesafe
Hiç kısalmıyor

Bir bankın kenarına oturdum. Demir soğuktu. Ama zaten soğukla aramda bir fark kalmamıştı. Aklıma gelenler bağırmıyordu. Daha beteri, fısıldamıyordu bile. Varlıkları yeterince ağırdı.

Anılar susturulamıyor
Çünkü sesleri yok
Ama ağırlıkları var
İnsan kalbini
İçten içe çökerten cinsten

Gecenin içinde biriyle konuşmak istedim. Kimse yoktu. O yüzden geceyle konuştum. Cevap vermedi. Ama susuşu bile bir karşılıktı. Uzun zamandır ilk kez biri beni bölmeden dinliyordu.

Geceyle konuşuyorum bazen
Cevap vermiyor ama
Suskunluğuyla daha çok şey anlatıyor
Sözsüz bir anlayış gibi
Karanlığın içinden bana değiyor

Üşümeye alıştığımı fark ettim. Bu daha korkunçtu. Çünkü alışılan şeyler normalleşirdi. Soğuk normalleşince, sıcak yabancı gelirdi.

Üşümek zamanla bir alışkanlık oluyor
Bir süre sonra fark etmeden
Sıcak şeylere yabancılaşıyorsun
Umut bile yaklaşıyor ürkekçe
Dokununca can yakacakmış gibi

Gitmeyi düşündüm. Her şeyi bırakıp gitmeyi. Ama gitmek de bir tür vazgeçmekti. Ben vazgeçmiyordum. Sadece duruyordum.

Beklemek sabır değil her zaman
Çoğu zaman sadece çaresizlik
Ama yine de bekliyorsun
Çünkü gitmek
Her şeyi geride bırakmak demek

Göğsümde bir ağrı vardı. Yeri belliydi. Saat gibi çalışıyordu. Her gece aynı saatte kendini hatırlatıyordu.

Yüreğimdeki acı
Yerini ezbere biliyor
Her gece yokluyor beni
Buradayım der gibi
Sessizce, inatla kalıyor

Kalktım. Sokak hâlâ ayazdı. Gece hâlâ uzundu. Ama ben de hâlâ buradaydım. Düşmemiştim. Belki de bu kadarı yeterdi.

Sokak ayaz
Gece uzun
Ben hâlâ buradayım
Üşüyerek de olsa
Düşmeden durmayı öğreniyorum