ya saburü !
bu şiir karınca’nın bel ağırısına sebep buğday üzredir.
dinle !
kâbil’in tütsüsü buğday, rüzgârın önünde
cılız bir buluta kesince
oluk oluk akan kana yol açmış duymuş muydun ?
nûn ehlinden iktibas

vel’asr üzre saburü savurdu saçlarını

kurban eylenen etin kokusu sarmış diyorlar arzı
sararmış gün tülü
oğullara ağlayan babalar dilini çekmiş içre
ya sabır hâbil’im ya sabır

tohum, toprak, kan yü-rüyâ akıyor
dönene dönene

cılız inekler,semiz inekler
cılız başaklar,dolgun başaklar
tabiri caiz bir ahsen-i kıssa
ağlama sırası ya’kûb’un
saburü
dinle !

bu telmih sözle savrulan tufan sonrası
öncesi ibrâhim
harran sarısı
hâcer’in ağıdı
‘’ey ismâ’il bari ölümünü görmeyeyim
gıyabımda öl ‘’ sa’y anı safâ merve arası
hâcer’in kabul edilmeyen duâsı
deprenir ismâ’il zem zem keser kainat
tohum, toprak, kan yü-rüyâ akar
dönene dönene

bu bab ondokuz olsun yazıma; biriksin odun

Yahya İncik
Nâr-ı İbrâhim Kırık Aşk