I.
Çatlayan yerine sızar aşkın
ar damarı...
Dilsiz bir ebru gibi yayılırken zaman,
Yolun sonuna ahidli kanatlar;
Al bulutlu sözcükleri çağların sırtından,
Saklı utancı ve şuh kahkahayı
Titretirken göğü...


​II.
Nehirler akar
Ruhun kızıl kısraklarından;
Menziline susamış yabanıl bir nabız,
Göğsüne düşer ilk cemre.
Ucu tomur tomur
Çatlar şehvete,
Uğultusunda giz bir kalkan.
Öpüyorum seni
Avuçlarına sağılan ay’dan,
Uyandırılmış birkaç zeytinden.


​III.
Sevgilim,
Şubat ortasında gelen baharım;
Sessizce süzüldü su, sarmalında çınarın,
Salkım salkım serildi vuslat.
Yedi iklimden süzülen ipeksi bir rüzgâr,
Yüzünü döndürdü göğün mavisine.
Yaslandı göğsünde hilâl’in,
Bir kor patladı,
Bin öpücük...
Odalar nevbahar.


​IV.
Zirvesinde bir Börteçine;
Dilin turkuaz dua,
Yelesinde işlenmiş kızıl yemin.
Ela gözlü ülkenin keşfinde,
Firuze bir şafağın koynunda unutulmuş kervan
Bir ıssıza düşerken
Düşüyor Aysira, tarihin uykulu nehrine.
Sinesinden müjdeliyor ab-ı hayat
Kanadında altın hızma.
Bin niyazla açılıyor kilit;
Şiire düşüyor üç hece:
Destan...
Toroslar...
Kuz obası çağlıyor,
Menekşelerde mor sükunet.
​

V.
Bütün alfabeler adınla uyanıyor
Sırlı geceden.
Gülüşüne aylar dökülürken
Miraç şavkıyla harlanan o son vaha,
Mayalıyor masalları.
Sustukça çoğalan nâr gibi
Kök salıyor can yurduna Aysira.


Tesbih & Yahya İncik düeti

BeşMartİkibinYirmialtı