1
Yorum
3
Beğeni
5,0
Puan
85
Okunma
Gözlerimde bir kentin yanışını seyrettin,
Sanki bir tiyatroda en ön koltukta gibi mağrur.
Kendi kışını benim baharıma giydirdin,
Şimdi ellerinde solmuş bir nisanın utancı durur.
Bir kadını içeriden çürütmek; hangi adaletin hükmü?
Hangi kitabın sayfasında yazar, vahanı çöle satmak?
Sen, göğüs kafesimde kurduğun o zehirli hükûmeti,
Yıkık bir saray bıraktın geride, tek işin kaçmak.
Mürekkebin kapkaraydı, benim sayfalarım ise ak,
Kendi cehennemini, benim gül bahçelerime ektin.
Zannettin ki bu yangın sadece beni yakacak,
Oysa sen, bastığın toprağı bile kendinden tükettin.
Artık ne gölgene sığınacak bir ağaç bıraktın,
Ne de fırtınandan kaçacak tek bir kuytu liman.
Kendi karanlığını benim güneşimle yamadın,
Şimdi senin olsun o duman altı, o dilsiz asuman.
-Kralitsa
5.0
100% (2)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz