Takvimler değişti, mevsimler devrildi avucumda,
Sokaklar sustu, şehirler kapandı kendi içine.
Ben en büyük yangınları gördüm, sönmeyen küller bıraktım arkamda,
Dünya yıkıldı da, ben bir senin enkazından çıkamadım.

Darbe gördüm, umutların bir gecede nasıl asıldığını,
Savaş gördüm, gökyüzünün barut kokusuna büründüğünü.
Kriz gördüm, ekmeğin de sevdanın da küçüldüğüne şahit oldum,
Virüs gördüm, nefesin insana nasıl düşman kesildiğini...

Hepsinden geçtim, hepsinden bir yara alıp sağ çıktım da,
Bir senin yüzünü göremedim şu mahşer yerinde.
Dışarıda kıyametler koptu, ben içimdeki gürültüden seni duyamadım,
Dudaklarımda biriken o iki kelimeyi, bir türlü rüzgara salıp sana yollayamadım.

Meğer en büyük mahrumiyet, dünyanın sonu değilmiş;
Sana "seni seviyorum" diyemeden geçen her bir saniyeymiş.


(KOR)