12
Yorum
41
Beğeni
5,0
Puan
276
Okunma
"Kalbim çok kırık" diyorsun,
Sesinde bin kışın soğuğu, gözlerinde nem.
Ama dur ve bak o derin sızıya;
Ne mutlu sana, bu yıkılışta bir sır var.
İnsan en çok bittiği yerden başlar aslında,
Ve en çok sustuğu yerden duyulur feryadı.
Dünya seni bir kenara itmişse ne çıkar
Yıldızlar da karanlık çöktüğünde görünmez mi
Allah kırık kalplere yakındır,
O sızlayan yerin, O’nun dokunuşuna en açık kapındır.
Hüzün, ruhun abdestidir derler;
Bırak aksın gözyaşın, umudu yeşertsin bu dem.
Bir kâğıdın kat yeri gibidir kalbin,
İzi kalır elbet, asla dümdüz olmaz bir daha.
Ama o izdir seni sen yapan, seni O’na ulaştıran.
Yıkılan her duvar, gökyüzünü daha çok açar önüne,
Ve her "ah" deyişinde, bir "felah" gizlidir içinde
Üzülme, bu dünya bir gurbet hanesidir,
Kırılmak ise bu gurbetten sılaya bir yoldur.
Mademki en yakınındasın En Sevgili’nin,
Gülümse bu kederli, bu umut dolu sancıya;
Çünkü O, saraylarda değil, mahzun gönüllerdedir.
(KOR)
5.0
100% (18)
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz
